“กินหมดแน่นอน พวกเราอยากเก็บไว้ค่อย ๆ กิน”
ที่จริงอันหรานอยากบอกมากกว่าว่า ถ้ากินไม่หมดก็เอาไปขายได้
ของดีที่เพิ่มค่าคุณสมบัติได้ 2 แต้มแบบนี้ เธอขายได้ราคาสูงลิบลิ่วแน่
กู้เส้าชวน: ......
พูดประโยคนั้นออกไปแล้วเขาก็เสียใจทันที
แต่พูดออกไปแล้ว จะให้ถอนคำพูดเหมือนถอนข้อความก็ไม่ได้ เขาจึงกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “แบ่งไว้ให้กองกำลังส่วนหนึ่งได้ไหม? แค่หนึ่งในสี่ก็พอ”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าสิ่งของระดับสูงยิ่งมีประโยชน์ต่อผู้มีพลังพิเศษมากขึ้นเท่านั้น
พืชกลายพันธุ์ระดับสูงที่เคยพบมา ล้วนมีมลพิษสูงลิบ แม้แต่พลังชำระล้างระดับสี่ก็ยังชำระล้างจนกินได้ไม่ได้
แต่ตอนนี้กำแพงนั้นถูกทำลายลงแล้ว ผู้หญิงคนนี้ถึงกับเก็บเกี่ยวพืชกลายพันธุ์ระดับห้าที่มีค่ามลพิษมารกว่าสองพันให้กลายเป็นของที่มีมลพิษระดับต่ำถึงปานกลางได้ เขาจะไม่เก็บไว้สักนิดได้อย่างไร?
อันหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจำใจ “ก็ได้ งั้นตอนนี้ตัดแบ่งไปหนึ่งในสี่เลย”
เธอยังคิดจะเก็บเกี่ยวอีกครั้ง ให้มันกลายเป็นมันเทศบริสุทธิ์ที่มีค่าเป็นศูนย์ เพราะอย่างนั้นแบ่งออกไปก่อนจะดีกว่า
กู้เส้าชวนพยักหน้า มีมีดพร้าปรากฏขึ้นในอากาศ เขาฟันลงไปครั้งหนึ่ง มันเทศลูกเล็กกว่าก็แยกออกจากรากหลัก
ทหารคนสนิทหลายคนรีบเข้ามา ยกมันเทศลูกเล็กหนักกว่าร้อยชั่งแล้วเดินออกไป
ระหว่างทาง พวกเขาแอบเด็ดมันเทศออกมาคนละชิ้นเล็ก ๆ ใส่ปาก ยิ้มเจ้าเล่ห์กันเป็นแถว
ส่วนทหารรับจ้างจากกองร้อยที่สองช่วยกันยกมันเทศที่เหลือ แม้จะอยากกินจนตาลุกวาว แต่ก็ไม่กล้าหยิบ
เพราะมีอันหรานกับซานชีและคนอื่น ๆ คอยมองอยู่
จางเจ๋อเดินตามหลังมา หลายครั้งทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด