อีกสองคนพลันระแวดระวัง กระโดดถอยห่างจากหญิงสาวทันที แววตาคมกริบขึ้นในพริบตา
มือที่อันหรานยื่นชามออกไปชะงักค้าง เธอทำหน้าไร้เดียงสาพลางเอ่ยว่า “ฉันทำอะไรเหรอ? ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”
บ้าเอ๊ย! ไหวตัวไวขนาดนี้เชียว รู้แบบนี้เก็บเกี่ยวอีกสองคนก่อนดีกว่า
พูดจบเธอก็เดินไปที่หน้าต่าง แล้วคว้าตัวนกกางเขนตัวน้อยมากอด “เสี่ยวเชวี่ยเชวี่ย คราวนี้เธอก่อเรื่องอีกแล้วใช่ไหม?”
นกกางเขนตัวน้อยเอียงหัว มองซ้ายทีขวาที ดวงตาดำกลมกะพริบปริบ ๆ ก่อนจะครุ่นคิด แล้วจู่ ๆ ก็แหงนคอส่งเสียงกรีดร้องแหลม
คลื่นเสียงนั้นราวกับหนามเหล็กขูดแผ่นเหล็ก แหลมบาดแก้วหู
ทั้งสามคนตรงประตูยกมือกุมหัวพร้อมกัน ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด “รีบให้มันหยุดร้อง!”
อันหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ลูบหัวนกกางเขนตัวน้อย พลางกลั้นยิ้มแล้วพูดเบา ๆ ว่า “เด็กดี อย่าร้องแล้ว”
นี่มันเซอร์ไพรส์สุด ๆ! เธอโดนการโจมตีทางจิตของนกกางเขนตัวน้อยเข้าไป แต่กลับไม่เป็นอะไรเลย?
ว้าว! สัตว์เลี้ยงตัวนี้เธอจองแล้ว!
นกกางเขนตัวน้อยหยุดกรีดร้องจริง ๆ มันกระพือปีกสองสามที แล้วใช้จะงอยปากจัดขนอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนไม่พอใจที่มนุษย์ทำขนของมันยุ่ง
ส่วนสามคนตรงประตูต่างหน้าซีดเผือด พิงประตูหอบหายใจ
อันหรานวางนกกางเขนตัวน้อยลง แล้วทำหน้าห่วงใย รีบวิ่งเข้าไปพยุงหลิ่วหรูอวี้ก่อน จากนั้นก็ช่วยพยุงอีกสองคนทีละคน
“ขอโทษจริง ๆ สัตว์เลี้ยงของฉันค่อนข้างอารมณ์ร้อน พวกคุณโดนมันทำร้ายหรือเปล่า? เฮ้อ ฉันเองก็โดนมันเล่นงานบ่อยเหมือนกัน แต่ไม่ต้องห่วง พักสักคืนก็หายดีแล้ว”
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ค่าประสบการณ์เพิ่ม 50 คุณได้รับความว่องไว 2 แต้ม】