นานเฉียวกลอกตามองหยุนเหอ “สัตว์มิติที่บ้านฉันตัวเล็กแค่ไหนกัน? ต่อให้ฆ่ามันก็ไม่ได้กระดูกใหญ่ขนาดนั้นหรอก”
จากนั้นเธอก็หันไปพูดกับอันหราน “เมื่อสองสามเดือนก่อน พ่อฉันจับสัตว์มิติได้ตัวหนึ่งกลางทะเล ยาวประมาณ 3-4 เมตร ตอนแรกนึกว่าเป็นลูกวาฬ แต่ที่ไหนได้ มันทะลุมิติได้พอดีที่บ้านฉันมีแขกกิตติมศักดิ์คนหนึ่งที่ใช้การผนึกมิติเป็น ก็เลยจับมันไว้ได้”
สัตว์มิติยาว 3-4 เมตรงั้นเหรอ?
อันหรานครุ่นคิด ก่อนถามว่า “น้าเฉียว อุปกรณ์มิติของพวกน้าทำจากวัสดุอะไรเหรอ? หรือจะเป็นกระดูกสัตว์มิติ?”
“ไม่จำเป็นต้องเป็นกระดูกหรอก มีวัสดุอย่างอื่นด้วย ขอแค่มีคุณสมบัติด้านมิติก็เอามาทำอุปกรณ์มิติได้แล้ว แต่ส่วนใหญ่ที่วางขายในตลาดเป็นหินมิติ ได้ยินว่าเป็นฟอสซิลของสิ่งมีชีวิตบางชนิด”
นานเฉียวอธิบายต่อ “ที่จริงอุปกรณ์มิติเพิ่งเริ่มแพร่หลายได้ไม่นาน เพิ่งมาบูมในช่วงสองปีนี้เอง เมื่อก่อนพวกเราไม่เคยเห็นของแบบนี้ด้วยซ้ำ...”
ทั้งสองคุยกันไปพลางเดินไปถึงช่องตักอาหารของโรงอาหาร
อันหรานรับอาหารเช้ามา แล้วรับเผื่อพ่ออีกชุด
เช้านี้ยังคงเป็นซาลาเปาไส้ถั่วฝักยาวกับเนื้อ และซาลาเปาไส้กุยช่ายกับเนื้อ กินคู่กับโจ๊กข้าวโพดผสมมันเทศร้อนกรุ่นชามใหญ่ และแตงกวาดองหั่นแว่นหนึ่งจาน
พวกเธอนั่งลงข้างโต๊ะอาหารเล็ก ๆ แล้วเริ่มกิน
โต๊ะข้าง ๆ คือไป๋เหยียนเหนียน เขาตักโจ๊กกับซาลาเปามาให้พ่อผู้ชรากับน้องสาวตั้งนานแล้ว พอเห็นอันหรานกับคนอื่น ๆ ก็พยักหน้าให้ ก่อนก้มหน้ากินต่อ
ไป๋จิ่งเฉิงจิบโจ๊กพลางรำพึงเสียงเบา “ไม่คิดเลยว่าวัตถุดิบที่นี่จะปลอดมลพิษทั้งหมด แม้แต่ผักที่ปลูกในดินก็ยังปลอดมลพิษ ไม่รู้พวกเขาทำได้ยังไง”