อันหรานไม่ยอมแพ้ เคลื่อนย้ายพริบตาไปข้างหน้าอีกครั้ง คิดว่าจะเข้าใกล้สัตว์ประหลาดตัวนั้นได้ แต่สุดท้ายก็ยังอยู่ห่างจากมันราว 20 เมตรเหมือนเดิม
เธอจึงใช้วิชาเก็บเกี่ยวทันที:
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวไม่สำเร็จ เป้าหมายอยู่นอกระยะสกิล!】
ดูท่าจะไกลกว่า 20 เมตรเสียอีก
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต้องเข้าไปใกล้อีก
เธอเคลื่อนย้ายพริบตาติดต่อกันอีกหลายครั้ง แต่ระยะทางที่มองเห็นด้วยตาเปล่ายังคงเท่าเดิม หากไม่ใช่เพราะตัวเองอยู่ห่างจากสัตว์ลอยฟ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ เธอคงคิดว่ากำลังย่ำอยู่กับที่
ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดยักษ์ก็พุ่งทะลุออกมาจากกระแสน้ำวน ตรงเข้าใส่สัตว์ลอยฟ้า แล้วอ้าปากดูดอย่างบ้าคลั่ง
ร่างของเสี่ยวปิงเริ่มโคลงเคลงไปทั้งตัว มันจึงหนีสุดชีวิตไปยังที่ไกลออกไป
สัตว์ประหลาดยักษ์ยาวนับร้อยเมตรสะบัดหางไล่ตามทันที ร่างขนาดมหึมาพัดกระแสลมกรรโชก อากาศเสียดสีกับพลังอันมหาศาลจนเกิดประกายสายฟ้าแลบวาบ
อันหรานเห็นแล้วโมโหแทบตาย สัตว์ลอยฟ้าที่เธออุตส่าห์เลี้ยงจนโต จะปล่อยให้สัตว์ประหลาดประหลาดตัวนี้ได้ไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?
เธอเคลื่อนย้ายพริบตาตามไปหลายครั้ง พร้อมใช้วิชาล่องหน พุ่งเข้าไปทันจังหวะที่มันกำลังดูดเสี่ยวปิงอย่างบ้าคลั่ง แล้วขว้างลูกตาทานตะวันนัยน์ตามารกำใหญ่ใส่มัน ก่อนรีบหลบฉากอย่างรวดเร็ว
ลูกตาถูกดูดเข้าไปในปากสัตว์ประหลาดทันที ดูราวกับฝุ่นผงเล็กจิ๋วนับสิบเม็ดจนแทบมองไม่เห็น
โชคดีที่ความเร็วของมันช้าลงในที่สุด ร่างจริงค่อย ๆ ปรากฏให้เห็น