ผีน้อยส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่รู้จัก”
อันหรานถอนหายใจ เนรมิตมือขึ้นมาลูบหัวมัน แล้วสั่งมู่หยุนว่า “ดูดซับร่างจิตนี่ไปเถอะ อย่าปล่อยไว้ให้หลอกคน”
มู่หยุนเข้าใจทันที จับร่างจิตสีน้ำเงินไว้แล้วฉีกเป็นชิ้น ๆ ก่อนดูดซับทีละน้อย
อันหรานเฝ้าสังเกตมู่หยุนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็วูบออกจากมิติ
ตอนนี้ข้างนอกสงบสุขดี มีเพียงหลี่เจียเหวยที่ยังยืนนิ่งราวกับคนโง่
ตอนนั้นสวี่ซิงซิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะถูกพลังลึกลับฉีกเป็นชิ้น ๆ ทำให้เขาตกใจจนกรีดร้องเสียงหลง
แต่หลังจากเงียบไปครึ่งชั่วโมง เขาก็กลับมาเป็นปกติ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ แล้วให้คนจัดการเก็บกวาดซากศพของสวี่ซิงซิง
จากนั้นยังส่งคนพาอันเหล่าโถวกับลูกหลานของเขาไปเมืองหลวง ส่วนตัวเองกลับอยู่ที่ค่ายหมายเลข 98 กับกู่เหล่าต่อ
เขาอ้างว่าเรือเหาะของตัวเองหายไปแล้ว จึงต้องอยู่ที่ค่าย และเสนอว่าจะออกไปล่าสัตว์กับกู้เส้าชวนและคนอื่น ๆ
ดูเหมือนเรื่องบาดหมางก่อนหน้านี้ไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้ในใจเขาเลยแม้แต่น้อย
แต่อันหรานคอยระแวดระวังคนกลุ่มนี้ของหลี่เจียเหวยอยู่ตลอด เมื่อคิดว่าตัวเองยังต้องอัปเกรดสัตว์ลอยฟ้า จึงให้พ่ออยู่ที่ค่ายเพื่อจับตาดูคนพวกนั้น ป้องกันไม่ให้ค่ายถูกคิดบัญชี
หลังจากนั้นเธอก็ออกไปข้างนอกกับเสี่ยวปิงเพียงลำพัง เก็บเกี่ยวพืชกลายพันธุ์ให้ได้มากที่สุด พร้อมกับล่าสัตว์มารไปด้วย
ใครจะรู้ว่าไม่นานก็ได้รับข้อความจากนานเฉียว “เสี่ยวหรานหราน เธออยู่ไหน? พวกเรากลับมาแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ค่ายของเธอ คราวนี้เอาของใช้มาฝากตั้งเยอะ!”
อันหรานตอบกลับไปว่า “ฉันอยู่ข้างนอก ตอนเย็นจะกลับ”