อันหรานเดินเข้าไปในห้องด้านใน ก่อนวูบเข้าไปในมิติส่วนตัว แล้วเรียกเสี่ยวเย่ามาหา เธอลูบหัวมันพลางถามว่า “เสี่ยวเย่า ตัวเล็กลงหน่อยได้ไหม?”
เธอใช้มือกะขนาด “ประมาณโต๊ะตัวนี้ก็พอ ฉันจะพาแกออกไปเที่ยว ตัวใหญ่เกินไป ห้องนี้ไม่มีที่วาง”
เสี่ยวเย่ากะพริบตาปริบ ๆ แสงวาบขึ้นครู่หนึ่ง แล้วมันก็ย่อตัวลงจนมีขนาดเท่าโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวใหญ่จริง ๆ
อันหรานหัวเราะคิกคัก “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเนื้อสัตว์มิติที่ให้แกกินไม่เสียเปล่า มา กินอีกชิ้น”
เธอหยิบเนื้อหอยสังข์มารก้อนใหญ่ให้เจ้าตัวเล็กกิน จากนั้นหั่นเนื้อสัตว์มิติอีกชิ้นยัดเข้าปากมัน
เธอตบหัวมันเบา ๆ “ไป พาแกออกไปข้างนอก”
วินาทีถัดมา เธอกับเสี่ยวเย่าก็ปรากฏตัวขึ้นในบ้านหิน
ตอนนี้จางถิงถูกจัดให้นอนบนเตียงเตาดินแล้ว ข้าง ๆ มีลุงจางยืนอยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
พอเห็นอันหรานปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า เขาก็ไม่แปลกใจอีกแล้ว ก่อนถามเสียงเบาว่า “หัวหน้าทีม ลูกสาวผมจะฟื้นไหม?”
อันหรานตอบตามตรง “ฉันก็ไม่รู้ อาการของเธอไม่ค่อยดี พลังจิตเหลือไม่มากแล้ว อีกอย่างฉันสงสัยว่าปรสิตยังถูกกำจัดไม่หมด”
“แล้วต้องทำยังไง?” ดวงตาลุงจางแดงก่ำ เขาฝืนกลั้นไว้ถึงไม่ร้องไห้ออกมา
อันหรานดึงเสี่ยวเย่าเข้ามา ชี้ไปที่จางถิงบนเตียงเตาดิน “เสี่ยวเย่า ใช้แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องเธอ กำจัดสิ่งชั่วร้ายกับวิญญาณร้าย”
เสี่ยวเย่ากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนปลดปล่อยแสงเจิดจ้าออกมาทันที
จางถิงที่นอนอยู่บนเตียงเตาดินสั่นเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ สงบลง แต่ก็ยังไม่ลืมตา
“เสี่ยวถิง!” ลุงจางร้องไห้โฮ “อดทนไว้นะ...”
อันหรานใช้เนตรตรวจสอบกับจางถิง แล้วพบว่าพลังชีวิตและจิตใจของเธอเหลืออยู่เพียงนิดเดียว