จากนั้นพวกเขาก็พบว่าตึกดินทั้งหลังถูกหมอกดำปกคลุม พื้นดินเริ่มสั่นไหว
“อ๊าก! แผ่นดินยุบแล้ว!”
หลายคนกลิ้งล้มลุกคลุกคลานหนีไปยังพื้นที่โล่ง
สามีของไป๋อวี้เฟิ่งวิ่งเร็วที่สุด ไม่นานก็ทิ้งคนอื่นไว้ข้างหลัง
เสียงดังปัง! จู่ ๆ ก็มีบางสิ่งที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าที่หน้าเขา ร่างลอยละลิ่วไปไกลกว่าสิบเมตร
เพิ่งตกกระแทกพื้น ยังไม่ทันหมดสติ ฉึก! หอกกระดูกเล่มหนึ่งก็แทงทะลุหน้าอก
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูเขา “ไอ้สารเลว! หลอกความรู้สึกน้องสาวฉันก็พอแล้ว นี่ยังวางยาน้องอีกเหรอ? ต่อให้เป็นสัตว์เดรัจฉานก็ยังไม่เลวทรามเท่าแก!”
หนามกระดูกพุ่งออกจากอก ก่อนแทงเข้าที่ลำคอของเขาอย่างแรง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยต่อ “ชาติหน้าอย่าลืมจำไว้ ทำคนทำอะไรอย่าไร้เส้นแบ่ง...”
หนามกระดูกพุ่งออกมาอีกครั้ง เลือดสาดกระเซ็นไปไกล หยดลงบนหิมะดังแปะ ๆ
ชายคนนั้นเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว แต่กลับเปล่งเสียงไม่ได้อีกแม้แต่น้อย
ไป๋อวี้เฟิ่งเห็นสามีถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา แต่กลับไม่เห็นว่าใครเป็นคนลงมือ จึงกรีดร้องด้วยความตกใจ
ทว่าเสียงของเธอถูกกลบด้วยเสียงดังสนั่นจากทางตึกดินอย่างรวดเร็ว
สิบนาทีต่อมา ตึกดินหมายเลขห้าก็หายไป เหลือเพียงหลุมลึกขนาดมหึมาบนพื้น
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที ตึกหมายเลขเจ็ดกับตึกหมายเลขสามก็หายไปเช่นกัน ราวกับถูกลบเลือนไปจากอากาศ
ในเวลาเดียวกัน พื้นดินส่งเสียงดังสนั่นอีกครั้ง งูยักษ์สีดำทะมึนจำนวนมากโผล่ขึ้นมาจากหลุมลึกหลายแห่ง พวกมันขุดทะลุดิน มุดขึ้นมาบนพื้น แล้วเลื้อยสะเปะสะปะไปทั่ว