ขณะที่อันหรานกำลังจะมองต่อ เงาพร่าเลือนที่ดูคล้ายสวี่ซิงซิงก็พลันสลาย กลายเป็นจุดแสงสีฟ้าค่อย ๆ เลือนหายไปในอากาศ
“เอ๊ะ? ทำไมถึงสลายไปล่ะ?” อันหรานรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ก่อนหันไปถามมู่หยุน “ที่นั่นมีเผ่าหนูมารทองด้วยเหรอ?”
มู่หยุนพยักหน้า: พวกมันเป็นภัยพิบัติของดินแดนดวงดาวเรา ไม่เพียงขยายพันธุ์ได้รวดเร็ว แต่ยังโหดเหี้ยมมาก สังหารเผ่าพันธุ์ไปมากมาย แถมยังยึดครองดินแดนกับทรัพยากรของเผ่าอื่นอยู่เป็นประจำ
“แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แถมยังมีความทรงจำของสวี่ซิงซิงอีก หรือว่าเผ่าพันธุ์ที่นั่นจะกลับชาติมาเกิดได้?” อันหรานรู้สึกเหลือเชื่อ
มู่หยุนส่ายหน้า: กลับชาติมาเกิดอะไรกัน? นั่นเป็นแค่ข่าวลือ
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ: แต่มีเผ่าพันธุ์หนึ่งที่มีความสามารถประหลาด พวกมันเอาร่างจิตที่ไม่สมบูรณ์ไปฝังตัวในร่างจิตของสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่า แล้วค่อย ๆ หลอมรวมกัน สุดท้ายก็กลายพันธุ์เป็นชีวิตใหม่
“ร่างจิตก็ฝังตัวได้ด้วยเหรอ?” อันหรานตกตะลึง
มู่หยุน: เผ่าพันธุ์นี้ชื่อเผ่าหนูมายามาร พวกมันสืบทอดเผ่าพันธุ์ด้วยการฝังตัว คอยหลอมรวมและกลืนกินเผ่าอื่นไม่หยุด ในเผ่าหนูมารทองก็มีสายพันธุ์ลูกผสมของเผ่าหนูมายามารอยู่
มู่หยุนไม่รู้ว่านึกถึงอะไร สีหน้าหม่นเศร้าลงเล็กน้อย: เผ่าของเราก็ถูกพวกมันฝังตัวเหมือนกัน ไม่มีใครสังเกตเห็น พวกมันค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในหมู่ผู้มีอำนาจ จนคนระดับสูงกลายเป็นพวกหนูไปทีละคน สุดท้ายเผ่าของเราก็ถูกสังหารไปเรื่อย ๆ และตกเป็นทาสของเผ่าหนู...