ส่งพ่อกลับไปแล้ว อันหรานก็เข้าไปในมิติส่วนตัวทันที
คืนนี้เธอจะพักที่นี่ เพื่อฟื้นฟูพลังจิตให้เร็วที่สุด
ค่ำคืนผ่านไปอย่างเงียบสงบ
อันหรานตื่นขึ้นมาตอนหกโมงเช้า
หลังล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว เธอก็ตรวจดูพลังชีวิตและจิตใจของตัวเอง ซึ่งฟื้นกลับมาเต็มแล้ว
เมื่อออกจากมิติส่วนตัวและเปิดประตูห้อง ก็เห็นสมาชิกจำนวนมากกำลังต่อแถวลงไปตักอาหารที่โรงอาหาร
เธอยังเห็นหยุนเหออยู่ในฝูงชนด้วย เครื่องแบบระยิบระยับของเขาสะดุดตาเป็นพิเศษ
อันหรานถามพ่อว่า “หยุนเหอมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“มาตั้งแต่เมื่อคืน ตอนฉันออกไปก็เจอเขาพอดี” อันหรูมู่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนค่อย ๆ ร่อนลงไปชั้นล่าง
อันหรานตามลงไป แล้วเดินเข้าโรงอาหารพร้อมพ่อ
นานเฉียวกับหยุนเหอนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหารแล้ว พอเห็นพ่อลูกคู่นี้ก็โบกมือเรียกเธอ “มานั่งด้วยกันสิ”
อันหรานกับพ่อจึงเดินเข้าไปนั่งข้างโต๊ะ
หนิงเหมยกับซานชีรีบยกเกี๊ยวน้ำร้อนฉุยมาให้สี่ชาม วางตรงหน้าทุกคน “นี่ทำให้พวกคุณโดยเฉพาะเลยนะ ข้างในใส่ไก่ฉีกกับเห็ดด้วย”
“ว้าว! หอมมาก!” หยุนเหอทำท่าสูดจมูกเกินจริง ยิ้มตาหยีพลางหยิบช้อนขึ้นมา แล้วพูดกับนานเฉียวว่า “มิน่าล่ะถึงแอบหนีมา ที่แท้ก็มากินของอร่อยคนเดียวสินะ”
นานเฉียวค้อนเขา “กินเกี๊ยวแล้วยังอุดปากนายไม่ได้หรือไง”
อันหรานกับพ่อทำเหมือนไม่เห็นอะไร ค่อย ๆ กินเกี๊ยวของตัวเอง
ซานชียกซาลาเปาลูกเล็กมาอีกหลายเข่ง วางลงบนโต๊ะ “เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลย สับไส้เนื้อทั้งคืน ในที่สุดก็ได้เอาไปนึ่งสักที อันนี้ไส้เนื้อล้วน ลองชิมดูนะ”