ที่เธอพูดเป็นความจริงทั้งนั้น อย่างไรเสียเมื่อมีเสี่ยวเฮยเป็นอาวุธสังหารชิ้นใหญ่ ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางหาเจอทั้งสัตว์ลอยฟ้าหรือหินลอยฟ้าก่อนเธอ
นานเฉียวได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด
อันหรานพูดต่อว่า “น้าหนาน จริง ๆ แล้วฉันยังมีหินลอยฟ้าอีกก้อนหนึ่ง ไม่แน่ว่ามันอาจกลายเป็นเกาะเล็ก ๆ ได้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าน้าสนใจไหม?”
“อะไรนะ?” นานเฉียวตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบพยักหน้ารัว “สนใจสิ เป็นแบบไหน? ให้ฉันดูหน่อยได้ไหม?”
อันหรานหยิบหินสีเทาอมขาวยาว 70 เซนติเมตรออกมา “นี่ไง มันรับน้ำหนักของหนัก ๆ ได้”
นานเฉียวมองหินลอยฟ้าแบนราบก้อนนี้อย่างตกตะลึง ลูบพื้นผิวเรียบแบนแล้วถามว่า “รับน้ำหนักได้มากที่สุดเท่าไร?”
“อันนี้ไม่แน่ใจ แต่รับน้ำหนักสัก 100 ตันน่าจะไม่มีปัญหา”
อันหรานพูดพลางกระโจนขึ้นไปบนหินลอยฟ้า แล้วกระโดดสองสามครั้ง แต่หินกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
คราวนี้ไม่ใช่แค่นานเฉียวที่ประหลาดใจ แม้แต่หยุนเหอและผู้บาดเจ็บทั้งสี่คนก็ยังพุ่งเข้ามาดู
นานเฉียวใช้มือกดหินที่ลอยอยู่กลางอากาศ มันนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นราวกับถูกหยุดเวลาไว้ จึงถามอย่างประหลาดใจว่า “ทำไมมันถึงขยับไม่ได้?”
อันหรานกระโดดลงจากหินลอยฟ้าแล้วอธิบายว่า “ขยับได้ ลองใช้พลังจิตควบคุมดูสิ”
“ได้ ฉันลองดู” นานเฉียวเพ่งมองหิน จากนั้นหินลอยฟ้าก็ค่อย ๆ เคลื่อนไหวขึ้นลง ซ้ายขวา
นานเฉียวหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะกุมศีรษะแล้วพูดว่า “ไม่ไหวแล้ว ควบคุมเจ้านี่เปลืองสมาธิมาก ตาฉันลายไปหมดแล้ว”