พอตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลา 8 โมงเช้าแล้ว
อันหรานรีบแต่งตัว ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วลงไปกินข้าว
พอเห็นลูกสาวลงมา พ่อก็รีบยกซาลาเปาร้อนฉุยจากลังนึ่งบนเตา พร้อมซุปผักใส่เห็ดชามใหญ่ขึ้นโต๊ะ “ปล่อยให้พ่อออกไปก่อน แล้วค่อยกินช้า ๆ ข้างนอกยังมีเนื้อของพวกขั้นกำเนิดฟ้าอีกตั้งเยอะที่ยังไม่ได้เก็บเลย”
อันหรานเกาศีรษะแล้วนั่งลงข้างโต๊ะ ก่อนกำชับเสี่ยวเฮย “ต่อไปถ้าพ่ออยากออกไป ก็ส่งพ่อออกไปนะ ถ้าอยากเข้ามา ก็ให้เข้ามาได้เหมือนกัน”
ทักษะมิติของเสี่ยวเฮยมีระยะครอบคลุม 100 เมตร ในเมื่อมันดึงวัตถุเข้าไปในมิติได้เอง ก็น่าจะเข้าใจสัญญาณเรียกของพ่อได้เหมือนกัน
เสี่ยวเฮยปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ ยื่นฝ่ามือน้อย ๆ ไปทางอันหรูมู่: “เอ่อ ต้องใช้เลือดหนึ่งหยด เพื่อยืนยันลำดับพันธุกรรมของคุณ”
อันหรูมู่ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไร จึงมองลูกสาวอย่างสงสัย
อันหรานเลยต้องแปลให้ฟังอีกรอบ “เสี่ยวเฮยจะขอเลือดพ่อหนึ่งหยด เพื่อยืนยันตัวตน”
อันหรูมู่เข้าใจแล้วจึงยื่นมือออกไป
ปลายนิ้วเจ็บแปลบเล็กน้อย เกิดรอยเข็มจิ๋วขึ้นมา เลือดหนึ่งหยดซึมออกมาแล้วถูกเสี่ยวเฮยเก็บไป
จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงในใจของเสี่ยวเฮย: “ต่อไปคุณเข้าออกมิติได้ตามใจ”
“หนูน้อย มันบอกว่าต่อไปพ่อเข้าออกมิติได้ตามใจ” อันหรูมู่ตกใจ ขณะเดียวกันก็เริ่มระแวงเสี่ยวเฮยขึ้นมา
สิ่งมีชีวิตที่ฉลาดขนาดนี้ ถ้าวันหนึ่งมันทรยศลูกสาวขึ้นมา...
ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการได้
อันหรานพยักหน้า “มันคิดยังไงก็เหมือนหนูคิดนั่นแหละ พ่อไม่ต้องห่วง ไม่มีปัญหาหรอก”
เธอรู้ว่าพ่อกังวลอะไร แต่เธอกับเสี่ยวเฮยทำพันธสัญญากันไว้ จึงทำร้ายกันไม่ได้