จากนั้นอันหรานก็หยิบแบบร่างของคุณไป๋ขึ้นมาดูอีกครั้ง รู้สึกว่าเขาเป็นอัจฉริยะจริง ๆ
สมกับเป็นช่างตีอาวุธที่มาจากตระกูลใหญ่ ความคิดเฉียบแหลมมาก
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ปรับกระเป๋าสะพายอีกใบใหม่อีกครั้ง ขยายความจุให้เป็น 100 ลูกบาศก์เมตร แล้วยัดเปลือกของแมลงมารยมโลกชั้นยอด 10 ตัวลงไป ก่อนส่งให้ซ่งต้าซ่าว
“พอคุณไป๋มาแล้ว ก็เอาใบนี้ให้เขา มีทั้งหมด 10 ตัว ให้เขาค่อย ๆ ทำ ไม่ต้องรีบ”
เธอเตรียมจัดอุปกรณ์ผึ้งน้อยให้สมาชิกในทีมทุกคน ต่อไปจะได้ขึ้นลงสัตว์ลอยฟ้าสะดวก
ซ่งต้าซ่าวรับคำ แล้วสะพายกระเป๋าทั้งสองใบไว้บนตัว
อันหรานส่งข้อความหาคุณไป๋อีกครั้ง บอกความต้องการของตัวเองซ้ำ แล้วกำชับให้เขาทำอุปกรณ์ให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย
พอออกจากห้องทำงาน อันหรานก็บินไปยังหลุมลึกทางเหนือเพื่อตักน้ำ
หลังตักน้ำทะเลขึ้นมาได้ 2 ถังใหญ่ เธอก็เก็บเกี่ยวได้น้ำบริสุทธิ์หลายสิบถัง แล้วเก็บเข้าไปในมิติ
เพื่อหลีกเลี่ยงการเจอเหมยซื่อซานกับพวก เธอพรางตัว แล้วให้เสี่ยวเฮยย้ายแดนรกร้างกับพืชกลายพันธุ์ทั้งหมดในลานใหญ่เข้าไปในมิติ หาที่สักแห่งวางไว้
มุมกำแพงของลานใหญ่จึงว่างเปล่าไปเป็นบริเวณกว้างในพริบตา ดูราวกับพังถล่มลงมา
กู่เหล่าที่กำลังแอบมองไปทางเจ้าสองอยู่ใกล้ ๆ สะดุ้งเฮือก รีบกางม่านพลังป้องกัน
หลี่เจียเหวยเดินออกมาจากซากปรักหักพังของตึกหมายเลขหนึ่ง ปัดฝุ่นบนตัวแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“ตรงนั้นเหมือนจะถล่มอีกแล้ว” กู่เหล่าชี้ไปยังหลุมลึกตรงมุมกำแพง