เฉียนอี้ฝานพยักหน้า “ใช่ ผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์ที่สุด แม้แต่แม่แท้ ๆ กับน้องสาวของตัวเองก็ยังทำร้าย หล่อนมัน...”
เสียงเพี๊ยะดังขึ้น เฉียนอี้ฝานกระเด็นไปกระแทกประตูฝั่งตรงข้ามอย่างแรง จนประตูแตกร้าว ไม่นานร่างของเขาก็ค่อย ๆ ไถลลงไปนั่งกองกับพื้น
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ใบหน้าซีกหนึ่งบวมขึ้นให้เห็นชัด เลือดไหลเป็นสายออกจากจมูกและปาก ศีรษะเอียงวูบ ก่อนจะหมดสติไปในทันที
“กรี๊ดดด!” หญิงที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่หน้าประตูร้องลั่นด้วยความหวาดผวา รีบพุ่งเข้าไปเขย่าเฉียนอี้ฝานอย่างบ้าคลั่ง “ลูก! ลูกเป็นอะไรไป? สวรรค์! มีคนฆ่าคน! มีคนฆ่าคน!”
เฉินข่ายเองก็ตกใจ เขามองอันหรานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังวิ่งลงบันได พลางตะโกนไปด้วย “ใครก็ได้! รีบมาเร็ว! มีคนบุกเข้ามาฆ่าคนในกองเหยี่ยวล่า!”
อันหรานไม่สนใจเขา เธอหิ้วเฉียนอี้ฝานขึ้นมาด้วยมือเดียว แล้วลอยลงไปชั้นล่าง
แม่ของเฉียนอี้ฝานวิ่งตามมาพร้อมส่งเสียงร้องโวยวาย เด็กสาววัยสิบกว่าขวบคนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากในห้อง คาดว่าน่าจะเป็นน้องสาวของเฉียนอี้ฝาน
เมื่อมาถึงชั้นล่าง อันหรานก็โยนเฉียนอี้ฝานทิ้ง ก่อนตะโกนก้อง “ทุกคนในตึกออกมาให้หมด! ตึกกำลังจะถล่มแล้ว!”
ไม่นานนัก หลายคนก็วิ่งออกมาจากตึก ทั้งหมดเป็นสมาชิกกองทหารรับจ้างเหยี่ยวล่าและครอบครัว
พวกเขายกปืนยิงใส่เธอ แต่กระสุนทั้งหมดถูกเสี่ยวปิงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะอันหรานสะท้อนกลับไป
เสียงปืนดังปัง ๆ ต่อเนื่องกัน คนที่ล้มลงกลับเป็นพวกเหยี่ยวล่า ทุกคนตกใจกลัวจนวิ่งหนีไปไกล
อันหรานยืนอยู่ชั้นล่าง ถามเสี่ยวเฮยในใจว่า “ตึกนี้ตัดย้ายได้ไหม?”