อันหรานกลัวว่าพ่อจะประมาทศัตรู จึงเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะขึ้นขี่เสี่ยวปิงออกไปเก็บเมล็ดพันธุ์กลายพันธุ์และพืชกลายพันธุ์ต่อ
ระหว่างทาง หากเจอทานตะวันนัยน์ตามาร เธอก็จะเก็บผลึกมารออกมาก่อน แล้วป้อนให้สัตว์ลอยฟ้ากินทันที ส่วนพลังมารก็ส่งให้เสี่ยวเฮยดูดซับ
ถ้าในโพรงด้านในมีสิ่งมีชีวิตปรสิตที่ไร้ประโยชน์อยู่ เธอก็จะเก็บผลึกมารออกมาก่อนเช่นกัน แล้วปล่อยให้เสี่ยวเฮยจัดการตัดแยกส่วนที่เหลือ
จากนั้นก็เก็บร่างของทานตะวันนัยน์ตามารทั้งต้นเข้าไปในมิติ ส่วนลูกตาจะใช้โคลนห่อแยกไว้ ปั้นให้กลายเป็นลูกหินทีละลูก แล้วเก็บใส่ถุงเก็บสัตว์ขนาดเล็ก
ตอนนี้มีวิชาเคลื่อนย้ายที่เสี่ยวเฮยใช้ตัดแยกคอยช่วย เธอจึงรับมือกับสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ชนิดนี้ได้ง่ายขึ้นมาก ภายใน 10 ชั่วโมง เธอล่าทานตะวันนัยน์ตามารได้ 5 ต้น และผีเสื้อมารเพลิงปฐพีอีก 4 ตัว
เธอเก็บผลึกมารจากทานตะวันนัยน์ตามารและผีเสื้อมารเพลิงปฐพีออกมา ส่วนร่างทั้งหมดนำไปป้อนให้สัตว์ลอยฟ้า เพราะมิติไม่เหลือที่พอจะเก็บสัตว์ประหลาดได้มากนัก
ขนาดตัวของเสี่ยวปิงขยายใหญ่ขึ้นอีกแล้ว เส้นผ่านศูนย์กลางแผ่นหลังทะลุ 300 เมตร พื้นที่ราบมีขนาดกว่า 70,000 ตารางเมตร ปากมหึมาของมันงับหัวดอกที่เป็นสมองของทานตะวันนัยน์ตามารได้ในคำเดียว
ที่น่าอัศจรรย์คือ หลังจากกินผลึกมารของผีเสื้อมารเพลิงปฐพีไปหลายตัว รูปร่างภายนอกของมันก็หยุดอยู่ที่ขนาดราว 50 เมตร มีเพียงตอนที่ขึ้นไปยืนบนหลังของมันเท่านั้น ถึงจะสัมผัสได้ชัดเจนว่าพื้นที่กว้างใหญ่เพียงใด
คราวนี้อันหรานยิ่งอยากย้ายตึกดินหมายเลขห้าขึ้นไปไว้บนหลังของเสี่ยวปิงให้เร็วที่สุด