ชายวัยกลางคนชี้ไปทางสัตว์ลอยฟ้า “ภารกิจรับซื้อปลาค้างคาวน่ะ คุณปู่ของคุณบอกแล้วว่า ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเรียกร้องอะไร ก็คุยกันได้ทั้งนั้น”
ไป๋เหยียนเหนียนหน้าเคร่ง “คุณอาเก้า เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องคุย เขาไม่ขาย”
เห็นชายวัยกลางคนกำลังจะพูดอะไรอีก เขาก็รีบชิงพูดก่อน “ถ้าไม่มีธุระก็กลับไปเถอะ อีกเดี๋ยวพวกเราก็จะไปแล้ว”
ไป๋จิ่วไม่สนใจเขาเลย หยิบกำไลข้อมือขึ้นมาถ่ายรูปสัตว์ลอยฟ้าไม่หยุด ปากก็ส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่ง “นี่สิถึงจะเป็นเกาะลอยฟ้าของจริง...”
จากนั้นก็กวาดตามองทุกคนแล้วถามว่า “ขอถามหน่อย ใครเป็นเจ้าของปลาค้างคาวครับ?”
ไป๋เหยียนเหนียนทำอะไรไม่ได้ จึงจำต้องแนะนำ “ท่านนี้คือคุณอันหรูมู่ เจ้าของสัตว์ลอยฟ้า”
แล้วหันไปบอกอันหรูมู่ว่า “คุณอัน นี่คุณอาเก้าของผม ไป๋จิ่ว”
อันหรูมู่พยักหน้าให้ไป๋จิ่ว แต่ไม่ได้พูดอะไร
ไป๋จิ่วลุกขึ้นจากรถลอยตัวทันที ยื่นมือไปหาอันหรูมู่พร้อมรอยยิ้ม “น้องอัน ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว”
อันหรูมู่จำต้องจับมือกับเขา “สวัสดีครับ”
ไป๋จิ่วจ้องพิจารณาเขาพลางถาม “น้องอัน ยังมีปลาค้างคาวเหลืออีกไหม?”
“ไม่มีครับ”
“แล้วตัวนี้จะขายไหม? วางใจได้ ตระกูลไป๋ไม่มีทางทำให้คุณเสียเปรียบแน่นอน”
“ไม่ขาย!” สีหน้าอันหรูมู่เคร่งขรึมลง
ไป๋จิ่วยังไม่ยอมแพ้ ถามต่อ “คุณเจอปลาค้างคาวจากที่ไหน?”
“เรื่องนี้ถามหลานชายคุณได้เลย เขารู้ทุกอย่าง” อันหรูมู่เริ่มหมดความอดทน หันกลับไปบนหลังสัตว์ลอยฟ้า
เห็นท่าทีของเขาแล้วไป๋จิ่วก็ไม่พอใจนัก แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของคุณปู่ จึงหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนกลับไปนั่งในรถลอยตัว แล้วค่อย ๆ ลดเกราะป้องกันลง