มู่หยุนพยักหน้า “ได้ แต่พลังจิตของฉันไม่พอจะใช้ทักษะกระโดดข้ามกาลเวลา”
อันหรานใช้เนตรตรวจสอบกับมู่หยุน เห็นว่าพลังชีวิตและจิตใจของมันมีเพียงพันกว่า จึงขมวดคิ้ว
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือแตะหว่างคิ้วของมัน แล้วถ่ายทอดพลังชีวิตและจิตใจที่เหลืออยู่กว่าพันหน่วยของตัวเองไปให้
พลังชีวิตและจิตใจของมู่หยุนเพิ่มขึ้นพรวดพราดเป็นสองพันสองร้อยกว่า ขาดอีกแค่แปดร้อยก็จะใช้ทักษะกระโดดข้ามกาลเวลาได้
อันหรานชี้ไปยังลูกบอลน้ำสีฟ้าขนาดใหญ่กว่าสิบลูกที่ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วพูดกับมู่หยุนว่า “ไปดูดซับลูกนั้นอีก ถ้ายังไม่พอก็รอให้ฉันฟื้นก่อน”
มู่หยุนพยักหน้า
ผีน้อยขยับเข้ามาใกล้ ตบอกเล็ก ๆ ของตัวเอง “พี่สาว ยังมีหนูอีกคนด้วย”
“เธอก็ไปด้วย แล้วก็อีกสองตัวนั่น รีบเพิ่มความแข็งแกร่งเข้าไว้ ต่อไปจะได้ออกไปข้างนอกได้”
อันหรานหยิบหินลอยฟ้ายาวกว่าหนึ่งเมตรขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วบินไปหาลูกบอลน้ำขนาดใหญ่ เธอพุ่งเข้าไปในลูกบอลน้ำ ก่อนนอนลงบนหินลอยฟ้าทั้งเสื้อผ้า โผล่ให้เห็นเพียงศีรษะ แล้วหลับตาลง
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ฟื้นฟูพลังชีวิตและจิตใจได้อย่างรวดเร็ว
เจ้าตัวฟ้าสามตัวดีใจจนเนื้อเต้น รีบพุ่งไปยังลูกบอลน้ำสีฟ้าลูกอื่นทันที
เสี่ยวเฮยขมวดคิ้วเล็ก ๆ มองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจมัน ก็เลือกพุ่งเข้าไปกลืนลูกบอลน้ำสีฟ้าขนาดใหญ่ที่สุดลูกหนึ่งในคำเดียว
วันรุ่งขึ้น อันหรานลืมตาขึ้นก็เห็นมู่หยุนยืนอยู่ข้างศีรษะ
มันยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันใช้ทักษะกระโดดข้ามกาลเวลาได้แล้ว”
“จริงเหรอ?” อันหรานดีใจมาก รีบขึ้นจากน้ำ “รอแป๊บหนึ่งนะ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
เธอบินไปยังตึกไม้ ถอดเสื้อผ้าเปียกชุ่มออก แล้วใช้วิชาลูกไฟอุ่นน้ำเต็มถังใหญ่อาบน้ำ จากนั้นสวมเสื้อตัวในกับชุดป้องกันผีเสื้อมารเพลิงปฐพี