ผู้รอดชีวิตอีกหลายคนร่วมเดินทางไปกับพวกเขา รวมถึงเหล่าทหารยามและทหารรับจ้างจากค่ายที่กำลังถอยร่นไปยังฐานที่มั่น
ช่วงแรกระหว่างทางพวกเขาพบสัตว์กลายพันธุ์ไม่น้อย แต่ก็ถูกทหารรับจ้างกับผู้มีพลังพิเศษขับไล่ไปหมด
อันหรานเข้าร่วมต่อสู้หลายครั้ง และฉวยโอกาสเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปด้วย จนค่าสถานะหลายด้านของเธอเพิ่มขึ้นถึง 30 แต้ม
ราวห้าโมงเย็น ทหารรับจ้างกับทหารยามเดินล่วงหน้าไปไกลแล้ว โชคดีที่สัตว์กลายพันธุ์บนทางหลวงถูกพวกเขากำจัดไปเกือบหมด
ผู้รอดชีวิตที่เดินเท้าจึงได้แต่รั้งท้าย
เมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ พวกเขาจำต้องหาที่พักระหว่างทาง
“น้องอันหราน ฉันจำได้ว่าข้างหน้ามีบ้านหินอยู่หลังหนึ่ง พวกเราไปค้างที่นั่นกันเถอะ”
หนิงเหมยเริ่มออกเก็บของและหาเศษวัสดุกับครอบครัวตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบ ถนนจากฐานที่มั่นไปยังค่ายต่าง ๆ เธอเดินผ่านมาไม่รู้กี่รอบแล้ว
ที่พักแรมตามเส้นทางก็รู้จักดีทุกแห่ง
“ได้สิ งั้นไปดูกันข้างหน้า” อันหรานไม่ขัดข้อง
ตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ เธอไม่ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ก็เร่งเดินทาง เหนื่อยแทบหมดแรงแล้ว หากร่างกายไม่แข็งแกร่งถึง 30 แต้ม ป่านนี้คงเดินต่อไม่ไหว
พวกเขาเดินต่อไปอีกราวหนึ่งกิโลเมตร ในที่สุดก็เห็นลานบ้านขนาดไม่ใหญ่ริมทาง
ภายในลานมีบ้านหินก่อเรียงกันสามหลัง หลังคาดูเหมือนสร้างจากหินก้อนใหญ่เช่นกัน มองแล้วแข็งแรงทนทาน
แต่พอเดินเข้าไปใกล้ จู่ ๆ หนูกลายพันธุ์ตัวยาวหนึ่งเมตรหลายตัวก็พุ่งออกมาจากลานบ้าน
ดวงตาของพวกมันแดงก่ำ พอเห็นมนุษย์ก็ราวกับเห็นอาหารเลิศรส พุ่งเข้าใส่คนกลุ่มนั้นทันที
อันหรานตอบสนองฉับไว ชักมีดออกฟัน
พละกำลังของเธอเพิ่มขึ้นถึง 28 แต้มแล้ว จัดการหนูกลายพันธุ์ระดับหนึ่งหรือสองพวกนี้ได้ง่ายราวกับหั่นผัก ฟันทีเดียวก็ขาดหัว
ซ่งเหล่าใหญ่กับซานชีรีบปลดเป้ใบใหญ่ที่สะพายอยู่ลงกับพื้น ก่อนยกมีดพร้าเข้ามาช่วย