อันหรานปรายตามองทั้งสองคน ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ไม่ซื้อก็ไสหัวไป!”
“เธอ!”
ทั้งสองโกรธจนพูดไม่ออก ทำท่าจะลงมือกับอันหราน
หญิงสาวพลันเดือดดาล ตวาดใส่ทั้งคู่ “หยุดก่อเรื่องสักทีได้ไหม? พี่ชายพวกนายยังนอนอยู่ในห้องพยาบาลเลยนะ ยังจะหาเรื่องไม่เลิกอีกหรือไง?”
ชายหนุ่มทั้งสองชะงักไป ก่อนจะโกรธจนหน้าแดงด้วยความอับอาย
“พวกเราหาเรื่องตรงไหน?”
ชายหนุ่มผมทองแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “ฉันไว้หน้าเธอแล้วใช่ไหม ถึงกล้าพูดกับฉันแบบนี้?”
ชายหนุ่มอีกคนช่วยเสริม “ถ้าไม่เห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงของพี่ใหญ่ ฉันคงซัดหน้าเธอไปนานแล้ว!”
หญิงสาวหันหน้าหนี ไม่พูดอะไรอีก ก่อนเดินตรงไปอีกทางแล้วปิดหน้าสะอื้น
“ถุย! ไม่รู้จักรับน้ำใจ!”
ชายหนุ่มผมทองด่าพึมพำ ก่อนกระชากชายหนุ่มอีกคนให้เดินตาม “ไปกันเถอะ! ปล่อยให้เธอยุ่งอยู่คนเดียวไป! รอพี่ใหญ่ตายก่อน แล้วค่อยดูว่าฉันจะจัดการเธอยังไง!”
ทั้งสองเดินออกจากจุดแลกเปลี่ยนด้วยความโมโห หญิงสาวเช็ดน้ำตาแล้วค่อยเดินกลับมา ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาขณะเอ่ยกับอันหราน
“ขอโทษนะน้องสาว พอจะแบ่งเนื้อให้ฉันสัก 2 จินได้ไหม? ผู้ชายของฉันอยากกินเนื้อมาตลอด แต่ก็ไม่เคยยอมซื้อ ตอนนี้เขาเป็นแบบนั้นแล้ว ฉันอยากทำให้ความปรารถนาของเขาเป็นจริงสักข้อ”
“ได้สิ”
อันหรานไม่ใช่คนไร้เหตุผล เธอชักมีดสั้นออกมา หั่นเนื้อสดชิ้นหนึ่งแล้วโยนให้หญิงสาว “ให้ไป 2 จิน มีแต่เกิน ไม่มีขาด จ่ายเงินมาได้เลย”
หญิงสาวกล่าวขอบคุณ จ่าย 240 แต้ม แล้วถือเนื้อจากไป
เจ้าหน้าที่ประจำจุดแลกเปลี่ยนยิ้มกล่าว “เนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3 ของคุณราคาตั้ง 120 แต้มต่อจินเชียวนะ”
อันหรานกะพริบตาปริบ ๆ “ฉันรู้ ยังไงมันก็เป็นเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3 ที่มีมลพิษต่ำ กินแล้วฟื้นฟูพลังพิเศษได้เร็ว แถมยังรักษาอาการพลังจิตปั่นป่วนได้ด้วย ประสิทธิภาพโดยรวมยังดีกว่ายาฟื้นฟูพลังจิตระดับต้นเสียอีก”