อันหรานรู้สึกมึนตื้อไปทั้งหัว พลันชะงักงัน
เธอไม่เคยคิดเลยว่าเต่ายักษ์ตัวนี้จะกัดเธอ
เธอดิ้นสุดแรง พยายามสะบัดแขนให้หลุดเพื่อหยิบมีดพร้าชั้นยอดออกมาป้องกันตัว
แต่แขนทั้งสองข้างถูกจะงอยปากของเต่ายักษ์งับไว้แน่น ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ถ้าร่างกายของเธอไม่ได้แข็งแกร่งถึง 100 กระดูกคงหักไปแล้ว
ที่แย่ที่สุดคือเต่ายักษ์ตัวนี้ดำลงไปใต้น้ำ แล้วว่ายมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของก้นแม่น้ำอย่างรวดเร็ว
มันเร็วกว่าเวลาที่อยู่บนบกเสียอีก แค่พริบตาเดียวก็พาเธอไปไกลลิบ
อันหรานหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว กลั้นหายใจไม่ให้น้ำสำลักเข้าปอด
ไม่รู้ว่ากลั้นหายใจอยู่นานแค่ไหน เธอเริ่มรู้สึกปวดตุบ ๆ ที่หัว สติค่อย ๆ เลือนราง ดูท่าคงใกล้ขาดใจเต็มที
ความหวาดกลัวอย่างหนักถาโถมเข้ามา เธอใช้วิชาเก็บเกี่ยวอีกครั้ง:
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ คุณได้รับเกล็ดเต่าหญ้ากลายพันธุ์ระดับหก 1 ชิ้น ค่ามลพิษมาร 23】
บ้าเอ๊ย! ให้ของที่มีประโยชน์หน่อยไม่ได้หรือไง? อย่างเช่นไข่มุกกันน้ำ...
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าตรงหน้าสว่างวาบ น้ำรอบตัวพลันร่วงลงไป
เฮ้อ~ ในที่สุดก็หายใจได้อีกครั้ง
อันหรานไออยู่นาน ก่อนที่เต่ายักษ์จะคายเธอออกจากปาก
เธอนอนคว่ำอยู่นานจนลุกไม่ขึ้น กระทั่งไอน้ำออกมามากมาย ถึงค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา
สิ่งแรกที่เห็นคือหัวของเต่ายักษ์ซึ่งเต็มไปด้วยเกล็ด และดวงตาตั้งสีเขียวอมทองคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองเธออย่างสงสัย
อันหรานลุกขึ้นนั่ง งุนงงอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะรู้ว่าที่นี่เป็นหลุมขนาดมหึมา พื้นที่กว่าพันตารางเมตร ด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำ ส่วนอีกสามด้านมีเถาวัลย์หนามล้อมอยู่