“รีบมานี่ ฉันให้กิน!”
อันหรานถือสมองชิ้นเล็ก ๆ ใสราวกับคริสตัลไว้ในมือ แล้วแกว่งให้มันดู
เต่ายักษ์ตะกุยพื้นด้วยกรงเล็บทั้งสี่ วิ่งมาหาอย่างรวดเร็ว ทว่ากระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่งตกลงห่างจากด้านหลังมันไม่กี่เมตรพอดี หิมะฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นม่าน
เกือบไปแล้ว เกือบโดนสันหลังเต่ากลายพันธุ์ยักษ์เต็ม ๆ
ตอนนี้เป็นช่วงที่โล่ของมันกำลังฟื้นฟู หากโดนกระสุนปืนใหญ่เข้า คงไม่ถึงตายก็ต้องบาดเจ็บ
อันหรานจึงออกวิ่ง พาเต่ายักษ์ออกจากระยะโจมตีของปืนใหญ่
“เอาไป”
เธอวางสมองชิ้นนั้นลงบนหิมะ แล้วถอยออกไปเล็กน้อย มองเต่ายักษ์กลืนเจ้าสิ่งนั้นลงไป
สำหรับเต่ายักษ์ตัวนี้ ของชิ้นนั้นเล็กเกินไป คงไม่พอแม้แต่จะติดซอกฟัน
แต่หลังกินเสร็จ แววตาของเต่ายักษ์กลับดูคล้ายมีความคิดขึ้นมา
อันหรานสำรวจเต่ายักษ์อย่างระมัดระวัง ก่อนลองถามว่า “ทำไมถึงตามฉันมาตลอด?”
แววตาของเต่ายักษ์ว่างเปล่าอยู่ชั่วครู่ รูม่านตาแนวตั้งสีเขียวทองค่อย ๆ หันมาทางอันหราน ดูเหมือนมันจะไม่เข้าใจว่ามนุษย์คนนี้พูดอะไร
เฮ้อ ยังสื่อสารกันไม่ได้อยู่ดี
อันหรานรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
“กลับไปเถอะ อย่าตามมาอีกเลย ถ้าถูกคนล้อมโจมตีเข้า ด้วยตัวใหญ่ขนาดนี้ แกต้านไม่ไหวแน่”
สัตว์หนามเหล็กนั่นยังเก่งกว่าเต่ายักษ์เสียอีก แต่สุดท้ายก็ยังถูกมนุษย์อ่อนแอที่มีจำนวนมากกว่ามันหลายเท่าล้อมฆ่าอยู่ดี
ดูเหมือนเต่ายักษ์จะฟังเข้าใจ มันหันหลังแล้วคลานช้า ๆ ไปทางแม่น้ำโม่
อันหรานมองส่งเต่ายักษ์จากไป รู้สึกใจหายเล็กน้อย