“เจ้านกกางเขนตัวแสบ! ทำไมนายจิกนาฬิกาข้อมือฉันจนพัง!”
อันหรานปัดนกกางเขนตัวน้อยออกไป แล้วรีบตรวจดูนาฬิกาข้อมือ
โชคดีที่แตกแค่หน้าจอ ฟังก์ชันอื่นยังใช้งานได้
นกกางเขนตัวน้อยดูเหมือนจะรู้ว่าก่อเรื่องเข้าแล้ว มันยืนนิ่งอยู่กับที่ ปีกทั้งสองข้างลู่ตก
อันหรานไม่สนใจมัน แล้วกดรับการติดต่อ
เสียงหวานใสของผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคยดังมาจากอีกฝั่ง “สวัสดีค่ะ ฉันโทรจากกองทหารรับจ้างเหยี่ยวล่า ขอเรียนสายคุณอันหรานใช่ไหมคะ?”
อันหรานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ใช่”
“คืออย่างนี้ค่ะ กองทหารรับจ้างของเรากำลังจะรับผู้ตื่นพลังเพิ่มจำนวนหนึ่ง มีสวัสดิการดีเป็นพิเศษ พลังพิเศษของคุณตรงตามเกณฑ์รับสมัคร ไม่ทราบว่าคุณอันหรานสนใจเข้าร่วมกองทหารเหยี่ยวล่าของเราหรือเปล่าคะ?”
“ไม่สนใจ”
อันหรานปฏิเสธทันควัน “ถ้าไม่มีธุระอื่น ฉันวางสายแล้วนะ ฉันยุ่ง”
พูดจบก็วางสาย
อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวเห็นว่าสายถูกตัดก็หันไปมองเฉินข่ายอย่างจนใจ “หัวหน้าเฉิน เธอปฏิเสธค่ะ”
เฉินข่ายหรี่ตาลงเล็กน้อย เคาะนิ้วลงบนโต๊ะอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “พาคนไปสองคน ไปคุยกับเธอต่อหน้า แล้วตรวจระดับพลังของเธอด้วย
ถ้ายังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ส่งเธอออกไปล่อสัตว์เถอะ ยัยนั่นเร็วพอ ๆ กับผู้มีพรสวรรค์ด้านความเร็วระดับสอง ประสิทธิภาพคงสูงกว่าพวกผู้มีพรสวรรค์ด้านความเร็วระดับเริ่มต้น”
“ได้ค่ะ หัวหน้าเฉิน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” หญิงสาวพยักหน้า เดินออกจากสำนักงานแล้วปิดประตูเบา ๆ
“พี่ เมื่อวานยอดผู้บาดเจ็บกับเสียชีวิตของกองกำลังหลักเราเป็นยังไงบ้าง? สรุปตัวเลขหรือยัง?” เฉินข่ายถาม