บทที่ 3 น้ำนี้ช่างหอมหวานนัก
“ท่านอาจารย์ พวกเราหาที่พักก่อนเถิด”
จักรพรรดิจิ่งพยักพระพักตร์ “ก็ดี ดูท่าคงต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน”
จากนั้นทั้งสองก็เดินเตร่ไปตามถนน
การหาโรงเตี๊ยมไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน อำเภอเถาหยวนมีสิ่งแปลกใหม่มากมาย จนจักรพรรดิจิ่งทอดพระเนตรไม่หวาดไม่ไหว
“หากอำเภอและเมืองทั่วหล้าล้วนเป็นเช่นอำเภอเถาหยวน เช่นนั้นเจิ้นก็ไม่ต้องกังวลพระทัย...” จักรพรรดิจิ่งทรงถอนพระทัยในใจ
ทันใดนั้น กัวเทียนหย่างก็ตาเป็นประกาย!
“ท่านอาจารย์! ที่นี่มีโรงเตี๊ยมขอรับ!”
จักรพรรดิจิ่งแหงนพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตร ถึงกับทรงนิ่งอึ้ง
ช่างสมชื่อ ‘มีโรงเตี๊ยม’ เสียจริง ที่มุมล่างขวาของป้ายชื่อยังมีอักษร 'กวัน' ตัวเล็กๆ อีกด้วย ไม่รู้หมายความว่ากระไร
จักรพรรดิจิ่งทรงสาวพระบาทเข้าไป กัวเทียนหย่างเดินตามหลังพลางถอนหายใจโล่งอก
เมื่อเห็นแขกเข้ามา เถ้าแก่ก็ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“ยินดีต้อนรับท่านแขกทั้งสองขอรับ! จะแวะพักหรือค้างแรมขอรับ?”
“ค้างแรม”
“ได้เลยขอรับ! ที่นี่มีห้องระดับหนึ่ง สอง และสาม ระดับหนึ่งราคาห้าตำลึง ระดับสองสามตำลึง ระดับสามหนึ่งตำลึง ไม่ทราบว่าท่านพักระดับใดขอรับ?”
ห้าตำลึงต่อคืน!?
กัวเทียนหย่างไม่ยินยอม ก้าวไปข้างหน้า “โรงเตี๊ยมของเจ้าทำไมจึงแพงปานนี้? ห้าตำลึงต่อคืนหรือนี่จะขูดรีดคนต่างถิ่นโดยเฉพาะ?!”
เถ้าแก่รีบโบกมือพลางยิ้มเจื่อน “ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไรขอรับ ทางร้านเราไม่เคยหลอกลวงเด็กหรือผู้เฒ่า ออกไปถามดูก็ได้ล้วนราคานี้แหละขอรับ!”
“อีกอย่างเรายังเป็นโรงเตี๊ยมของทางการ ราคายังถูกกว่าข้างนอกอย่างน้อยสองส่วน!”
จักรพรรดิจิ่งทรงสนพระทัยขึ้นมา “ของทางการ? ทางการเปิดโรงเตี๊ยม?”
เถ้าแก่พยักหน้า “ถูกต้องขอรับ! กิจการใหญ่ๆ ทั้งหมดในอำเภอล้วนเป็นของทางการ โรงเตี๊ยมมีนี่นายอำเภอเป็นผู้ตั้งชื่อให้ด้วยตนเอง สร้างขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกแก่พ่อค้าต่างถิ่นขอรับ”
“ข้าบอกท่านว่าอย่าเพิ่งรังเกียจราคาห้าตำลึงสำหรับห้องระดับหนึ่งเลยขอรับ พอถึงช่วงที่พ่อค้าเข้ามาซื้อของจำนวนมาก ต่อให้เป็นห้องระดับสามท่านก็ยังอาจแย่งไม่ทัน!”
“เช่นนั้นก็ได้! จัดห้องระดับหนึ่งมาหนึ่งห้อง!”
จักรพรรดิจิ่งทรงใคร่ครวญเล็กน้อยแล้วก็ตัดสินพระทัย
อำเภอเถาหยวนนี่ช่างประหลาดมากขึ้นทุกที!
มีเด็กรับใช้พาคนทั้งสองขึ้นไปชั้นบน มือยังถือกาน้ำชามาด้วย
เมื่อถึงห้อง เสี่ยวเอ้อก็รินน้ำชาให้สองถ้วยอย่างขะมักเขม้น
“ท่านแขกทั้งสอง เชิญลิ้มลองน้ำชาดูขอรับ น้ำในตำบลเถาหยวนของเรานั้นขึ้นชื่อเรื่องความหอมหวานขอรับ!”
“ข้าออกไปก่อน หากมีธุระอะไรขอเพียงดึงเชือกแดงที่อยู่ข้างประตูนี่สักที ข้าก็จะรู้ขอรับ”
ดึงเชือกเรียกคน น่าสนใจทีเดียว วิธีการนี้ใช้ในวังได้เลย!
จักรพรรดิจิ่งผงกพระเศียร เด็กรับใช้ปิดประตูออกไป
“ฝ่าบาท ทรงดื่มน้ำชาสักถ้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ตลอดทางก็มิได้เสวยดี กระหม่อมจะไปจัดเตรียมสุราและกับแกล้มมาถวาย”
“ไม่ต้องรีบ!”
จักรพรรดิจิ่งทรงยกพระหัตถ์ จากนั้นหยิบถ้วยชาขึ้นมาพินิจดู
น้ำชาสีเหลืองอ่อนใสแจ๋ว ใต้ถ้วยมีใบชาคลี่ออกสองใบ
“ชานี้ก็ไม่เหมือนกับในเมืองหลวง”
กัวเทียนหย่างก็ยกถ้วยชาสูดกลิ่น “อืม! มีกลิ่นหอมเย็นเฉพาะตัว กระหม่อมขอถวายงานชิมก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
ว่าแล้วก็จิบคำหนึ่ง
จากนั้นก็หรี่ตาพลางกล่าว “หอมเย็นสง่างาม ดูเหมือนจะมีกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ด้วย เหนือกว่าน้ำชาในเมืองหลวงยิ่งนัก! ชาก็ดี น้ำก็ดี! ไม่คิดเลยว่าใบชาจะมีวิธีดื่มเช่นนี้!”
จักรพรรดิจิ่งทรงดื่มอึกใหญ่ทันที ตลอดทางนี้ก็ทรงกระหายน้ำอยู่บ้าง
“สมดังคาด! หอมเย็นน่าชื่นใจ! หึๆ อำเภอเถาหยวนนี่ช่างน่าสนใจมากขึ้นทุกที...”
“ฝ่าบาท! ทอดพระเนตรกำแพงนี่พ่ะย่ะค่ะ! เมื่อครู่กระหม่อมไม่ได้สังเกต! ผนังห้องเขาใช้ผ้าขาวแปะทับไว้นี่พ่ะย่ะค่ะ! มิน่าเล่าจึงดูสะอาดสะอ้านเช่นนี้”
จักรพรรดิจิ่งทรงใช้พระหัตถ์สัมผัสผนังด้วยความสงสัย สัมผัสได้ถึงความสาก ดูเหมือนจะใช้ผ้าป่านขาว
ทว่าภาพโดยรวมแล้วดูสะอาดตาเป็นพิเศษ
กัวเทียนหย่างเดินไปยังห้องอื่นต่อ ไม่นานก็มีเสียงร้องด้วยความตกใจดังมาจากในห้อง!
“อ๋า! ฝ่าบาท! ในห้องนี้มีบ่อน้ำด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
อะไรนะ!? มีบ่อน้ำ? ชั้นสองจะมีบ่อน้ำมาจากที่ใด!?
จักรพรรดิจิ่งรีบรุดไปอย่างรวดเร็ว
เห็นเพียงกัวเทียนหย่างก้มลงอยู่เหนือโถกระเบื้องเคลือบใบหนึ่ง กำลังมองน้ำข้างในพลางส่งเสียงชมด้วยความทึ่ง
มีบ่อน้ำจริงๆ ด้วย! จักรพรรดิจิ่งตกพระทัย
กัวเทียนหย่างเคาะโถกระเบื้องแล้วร้องอย่างประหลาด “ยังใช้กระเบื้องเคลือบอีก! ใหญ่โตปานนี้ต้องเผายากแน่ ทำเป็นปากบ่อน้ำช่างฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว!”
“อีกอย่างรูปทรงบ่อน้ำนี้ประหลาดยิ่งนัก สู้เรียกเสี่ยวเอ้อมาถามดีกว่า เจ้าของร้านช่างคิดดีเหลือเกิน ถึงกับย้ายบ่อน้ำเข้ามาไว้ในห้องได้ แต่ว่าเหตุใดปากบ่อจึงเล็กถึงเพียงนี้?”
กัวเทียนหย่างพูดจบก็วักน้ำขึ้นมาจากโถดื่มลงไป
พลางชมว่า “สมกับที่หอมหวานเย็นชื่นใจ! น้ำดี! ช่างเป็นน้ำดีจริงๆ!”
“ฝ่าบาท ทรงลองเสวยดูบ้างเถิดพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะไปเรียกเสี่ยวเอ้อ!”
ว่าแล้วกัวเทียนหย่างก็วิ่งไปที่ประตูดึงเชือกแดง ไม่นานเสี่ยวเอ้อก็ขึ้นมา
กัวเทียนหย่างพาเขาไปที่ข้างโถกระเบื้อง ชี้ไปที่ 'ปากบ่อน้ำ' แล้วถาม “เสี่ยวเอ้อ! ที่นี่มีบ่อน้ำได้อย่างไร!?”
ท่าทางเช่นนี้เด็กรับใช้คงพบเห็นมามากแล้ว จึงอธิบายอย่างคล่องแคล่ว “ท่านอาจารย์ทั้งสอง นี่ไม่ใช่บ่อน้ำขอรับ เป็นที่ขับถ่าย เรียกว่าม้าถัง”
“???”
......
ที่ขับถ่าย!?
กัวเทียนหย่างถึงกับผงะราวถูกสายฟ้าฟาด! รู้สึกผิดจนต้องลอบชำเลืองมองจักรพรรดิจิ่ง ผลคือได้รับสายพระเนตรที่เปี่ยมด้วยโทสะกลับคืนมา
กัวเทียนหย่างทำหน้าเซ็ง หน้าแดงก่ำ “ม้าถังนี้จะวางไว้ในห้องได้อย่างไร! ทำไมส้วมจึงมาอยู่ในห้องเล่า!”
จักรพรรดิจิ่งเองก็มีสีพระพักตร์พิกล โชคดีที่เมื่อครู่มิได้ทรงดื่ม มิฉะนั้นพระพักตร์ของโอรสสวรรค์จะไว้ที่ใดนับแต่นี้!
เสี่ยวเอ้ออธิบายต่อ “ท่านอาเสี่ยคงไม่ทราบ อำเภอเถาหยวนของเรามีโรงเตี๊ยมใหม่ๆ ล้วนเป็นเช่นนี้ขอรับ”
“ม้าถังนี้สะดวกยิ่งนัก ท่านดูเถิดข้างบนมีเชือกต่อกับถังเก็บน้ำ เวลาปลดทุกข์เสร็จก็ดึงเชือก ของปฏิกูลก็จะถูกชำระลงไป”
กัวเทียนหย่างพยายามสะกดกลั้นความคลื่นไส้ในใจอย่างสุดกำลัง “ถังเก็บน้ำอยู่ที่ใด”
“ท่านคงเห็นแล้วว่าข้างโรงเตี๊ยมหลายแห่งมีหอเก็บน้ำสูงตั้งอยู่ต่างหาก ทุกเช้าจะมีคนไปเติมน้ำ ส่วนถังเก็บน้ำในห้องของท่านซ่อนอยู่บนเพดานขอรับ”
จักรพรรดิจิ่งทรงผงกพระเศียรอย่างครุ่นคิด เมื่อครู่ตอนเสด็จมาทรงสงสัยว่า ใกล้ๆ อาคารหลายแห่งในเมืองนี้ตั้งถังขนาดใหญ่ไว้บนโครงสูงแยกต่างหาก ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร
ที่แท้ก็คือหอเก็บน้ำสำหรับกักเก็บน้ำ
อาการคลื่นไส้ของกัวเทียนหย่างปะทุขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่อยู่
ก้มลงอาเจียนใส่โถกระเบื้องนั้น
เสี่ยวเอ้อตื่นเต้น “ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! หลายคนเมาแล้วก็อาเจียนแบบนี้แหละขอรับ!”
กัวเทียนหย่างอาเจียนเสร็จ ลุกขึ้นมองเสี่ยวเอ้ออย่างเคียดแค้น
เสี่ยวเอ้อก้าวเข้าไป ยื่นมือดึงเชือก สายน้ำพุ่งลงมา ชำระม้าถังจนสะอาดหมดจด
กลิ่นไม่พึงประสงค์ที่เพิ่งอาเจียนเสร็จก็พลันหายไป
จักรพรรดิจิ่งทอดพระเนตรแล้วทรงทึ่งยิ่งนัก!
แล้วตรัสถามด้วยความสงสัย “เช่นนั้นของปฏิกูลพวกนี้ถูกชำระไปที่ใด?”
......