เมื่อมาถึงวิลล่าริมทะเล ลู่ป่อเชินก็คว้าข้อมือชินซีไว้แน่น แล้วกระชากเธอลงจากรถอย่างไม่ปรานี
ชินซีกำลังกังวลเรื่องลูกทั้งสอง แม้เธอจะรู้ว่าเฉินเฉินมีความสามารถพาหนวนหนวนขึ้นเครื่องบินไปหายุนเชียวที่ประเทศวายได้ แต่เธอก็ยังวางใจไม่ลง เพราะทั้งคู่ยังเป็นเด็กอายุห้าขวบ
ขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ๆ ชินซีก็ถูกลู่ป่อเชินกระชากจนเกือบล้มลงกับพื้น โชคดีที่เธอคว้ากรอบประตูรถไว้ได้จึงทรงตัวอยู่ เธอจ้องลู่ป่อเชินเขม็ง ดวงตาลุกเป็นไฟ “ปล่อยฉันนะ ฉันเดินเองได้!”
แน่นอนว่าชายหนุ่มไม่สนใจคำพูดของเธอ กลับยิ่งออกแรงลากเธอเข้าไปในห้องของวิลล่า
เขาโยนชินซีลงบนพรมอย่างไม่ปรานี เธอไม่ทันได้ตั้งตัวก็รู้สึกเจ็บแปลบที่คาง ถูกเขาบีบคางให้เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มอยู่ใกล้เพียงเอื้อม
“อยู่ที่นี่แล้วทบทวนตัวเองให้ดี เมื่อไหร่ที่ยอมสารภาพ เมื่อนั้นถึงจะมีข้าวกิน” น้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหูราวกับปีศาจจากขุมนรก