"แม่คุณเอ๊ย ข้าอุตส่าห์ช่วยท่าน ท่านกลับคิดจะปล้ำข้า!"
กลางดึก บนถนนเลี่ยงเมืองชานเมืองหนิงเจียง ภายในรถเฟอร์รารีสีแดงคันหนึ่ง
เย่หย่วนจ้องมองหญิงงามตรงหน้าที่เสื้อผ้ายับยู่อี่ พุ่งเข้าหาตน พลางดุด่าอย่างรุนแรง
เจียงอี้ซินตาปรือยั่วยวน หายใจถี่กระชั้น "ช่วยข้าที ข้ารู้สึกเหมือนจะระเบิดอยู่แล้ว..."
"ระเบิดบ้าอะไร ข้ายังเป็นชายบริสุทธิ์... อืบ..."
เย่หย่วนยังพูดไม่ทันจบ ปากก็ถูกปิดทับเสียแล้ว
"บัดซบ อย่ากัดนะเฟ้ย!"
เขาผลักอีกฝ่ายออกไป ชี้นางเตือน "ถ้าท่านทำอีก ข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ!"
"ก็ไม่ต้องเกรงใจสิ..."
เจียงอี้ซินร้อนรน กระโจนเข้าใส่อีกครั้ง
เพี้ยะ! เพี้ยะ!
เย่หย่วนย้อนกลับไปก็สองหมัด
ไม่เกรงใจก็คือไม่เกรงใจ!
เจียงอี้ซินตาค้าง "ท่าน... ท่าน..."
ร่างอ่อนร่วงตามแรง หมดสติทันที
มองดูอีกฝ่ายที่ซบอยู่บนร่างตน ร้อนราวกับกองไฟยังไงยังงั้น เย่หย่วนส่ายหัว พยายามจะผลักออก
ทว่าพอเริ่มใช้มือกลับต้องชะงัก
ไม่แปลกที่อาจารย์ชอบลงเขาไปหาแม่ม่ายหวังเล่น...
เย่หย่วนคิดในใจ เมื่อกี้ไม่น่าปฏิเสธนางเลย?
แต่ไม่นานก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป
ลูกผู้ชายตัวจริง ทำก็ทำ ไม่ทำก็ไม่ทำ
ยัยนี่ถูกคนวางยาชัด ๆ เขาไม่ชอบฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก
ขณะพลังปราณหมุนเวียน แสงสีทองบางเบาพวยพุ่งที่ฝ่ามือ เขากดลงบนท้องน้อยของเจียงอี้ซิน
...
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
เมื่อแสงอรุณส่องผ่านกระจกรถมากระทบใบหน้า เจียงอี้ซินก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่น
สิ่งที่เห็นคือใบท่าทรงเสน่ห์ของบุรุษ
พร้อมด้วยรอยลิปสติกบนปากเขา
เจียงอี้ซินสะดุ้งเฮือก ตื่นเต็มตาในทันใด
นางจำได้ราง ๆ ว่าเมื่อคืนถูกเจียงหรูหลง ลูกพี่ลูกน้อง บังคับลากไปงานเลี้ยงธุรกิจที่เมืองใกล้เคียง สุดท้ายโดนวางยา
ตอนคับขันนั้น เจียงหรูหลงกลับหายตัวไป
ต่อหน้าพวกชายฉกรรจ์หลายคนที่จ้องตาลามก รุกคืบเข้ามาเรื่อย ๆ นางกัดฟันกระโดดจากชั้นสองลงมา กลับตกลงมากระแทกใส่ชายผู้นี้พอดิบพอดี
"เฮ้อ หลงทางแท้ ๆ สวรรค์ดันส่งเมียหล่นลงมา?"
ตอนนั้นชายหนุ่มยังบ่นพึมพำอีกประโยค
พอพวกชายฉกรรจ์ตามมาให้เขาส่งตัวนาง เขาก็ยืนกรานว่านางเป็นเมียที่เขาเก็บได้ แล้วยังลงมือซัดพวกนั้นหมอบราบอย่างง่ายดาย
ตอนนั้นสติของนางค่อย ๆ เลือนรางลง บวกกับชายผู้นี้ให้ความรู้สึกปลอดภัยยิ่งนัก จึงลากเขาขึ้นรถ
แต่กลางทาง นางกลับควบคุมตัวเองไม่ได้มากขึ้นเรื่อย ๆ
ดูเหมือนยังกระโจนใส่เขาด้วย
สุดท้ายแล้วได้ทำอะไรกับเขาหรือเปล่านะ?
เจียงอี้ซินนึกไม่ออก
นางขยับขาเล็กน้อย ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแบบที่เล่าลือ
กลับกัน หัวนี่สิ ปวดจี๊ด
ราวกับถูกของแข็งฟาดเข้าเต็ม ๆ
ตอนนั้นเอง มือข้างหนึ่งยื่นมาตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "ตื่นแล้วสินะ จ่ายค่ารักษาด้วย"
เจียงอี้ซินชะงัก ชายข้าง ๆ ไม่รู้ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่
"ค่ารักษา?"
"ใช่แล้ว เมื่อคืนยายสัญชาตญาณสัตว์ป่าแตก พุ่งจะกัดข้า ถ้าข้าไม่ช่วยสลายฤทธิ์ยาให้ รับรองระเบิดแน่"
เย่หย่วนกระพริบตาปริบ ยื่นมือออกมาอีก "จ่ายเงินมาเถอะ"
เจียงอี้ซินมองเขาด้วยแววตากังขา
แม้รู้สึกว่าร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติ แต่นางก็ยังไม่แน่ใจนักว่าเมื่อคืนนี้ถูกชายคนนี้ลวนลามหรือไม่
"ท่านใช้อะไรช่วยข้าสลาย?"
"ใช้มือไง" เย่หย่วนยักไหล่ "หรือจะให้ใช้เท้า?"
เจียงอี้ซินใจสั่น หน้าแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว
"หน้าแดงทำไม?"
เย่หย่วนมีไอพลังปราณหมุนวนที่ปลายนิ้ว "ข้าใช้พลังปราณช่วยฟอกฤทธิ์ยา เป็นเรื่องน่าอายตรงไหน?"
"พลังปราณ?"
หลังจากมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเจียงอี้ซินก็เป็นประกาย
คิดต่ำไปเอง
และที่เหนือความคาดหมายคือ อีกฝ่ายเป็นถึงนักยุทธ์ที่ฝึกจนมีพลังปราณแล้ว!
ของหายากที่จุดตะเกียงหาก็ไม่เจอ!
เจียงอี้ซินตื่นเต้นจนควบคุมไม่อยู่ คว้าสองไหล่เขา "พูดแบบนี้ ท่านเป็นนักยุทธ์งั้นหรือ?"
มองนางงามเบื้องหน้า เย่หย่วนถึงกับกลืนน้ำลาย
ไม่ใช่เพราะลามก แต่เพราะดอกไม้กำลังบานสะพรั่ง หากไม่ชมดูสักหน่อย ก็เหมือนเขาเป็นคนไร้เสน่ห์
ทว่าพอคล้อยสายตาไปยังนัยน์ตาของเจียงอี้ซิน กลับต้องใจหายวาบ
ม่านตาสีนำเงินเข้ม!
หรือว่านางจะเป็นคนที่เขาตามหา?
คิดถึงตอนลงจากเขา อาจารย์ได้กำชับไว้สองเรื่อง เย่หย่วนถึงกับลมหายใจถี่เร็ว
เรื่องแรก อีกหนึ่งเดือนไปเข้าสู้ศึกประลองกับทายาทสำนักเทียนซินเก๋อ
เรื่องที่สอง ตามหาธิดาธาตุทั้งห้า เพื่อช่วยให้เขาบรรลุมรรคผลวิสุทธิกายสมบูรณ์
มิเช่นนั้น เขาจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงยี่สิบสี่!
และลักษณะเด่นที่สุดของธิดาธาตุทั้งห้า คือนัยน์ตาผิดจากคนธรรมดา ตามธาตุประจำตัวที่ต่างกัน สีก็ต่างกันไป
ในนั้น ม่านตาของธิดาสายน้ำก็คือสีนำเงินนี่เอง
เพียงแต่ถ้าจะยืนยันให้ชัดเจน ต้องใช้พลังปราณกระตุ้นจุดหวนเถี่ยว ดูว่ามีตราประทับธาตุที่ก้นหรือไม่
เสียดายเมื่อคืนมืดเกินไป ไม่ทันสังเกตว่านางมีนัยน์ตาสีนำเงิน
ไม่งั้นตอนนั้นก็ฉวยจังหวะดึงกางเกงพิสูจน์ได้แล้ว!
ตอนนี้พลาดโอกาสทองไปแล้ว จะหาทางเห็นก้นนางได้ยังไงกัน?
เย่หย่วนกลัดกลุ้ม
ขณะเดียวกัน เจียงอี้ซินก็กำลังพิจารณาเขาอยู่เช่นกัน
ยามนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่ตระกูลเจียงคัดเลือกทายาท นางต้องการคนมาคุ้มกัน
เย่หย่วนไม่เพียงฝีมือดี แถมยังพึ่งมาจากต่างถิ่น ภูมิหลังใสสะอาด ที่สำคัญจากการแสดงออกเมื่อคืนนี้ นิสัยใจคอก็น่าไว้ใจ
หากสามารถเก็บเขาไว้ข้างกายได้...
เจียงอี้ซินพยายามสะกดความตื่นเต้น ปล่อยไหล่เขาและเอ่ยถาม "ท่านสนใจจะร่วมงานกับข้าไหม? เรื่องตอบแทน รับรองให้ท่านพอใจ"
เย่หย่วน: ???
เย่หย่วนจับคำสำคัญได้
"ถึงข้าจะไม่ใช่คนง่าย ๆ แต่ถ้าท่านยืนกรานนัก..."
"ท่านคิดอะไรอยู่?"
เจียงอี้ซินปรายตามองเขาทีหนึ่ง อธิบาย "ที่ข้าหมายถึงคืองาน อยากให้ท่านมาช่วยข้าทำงาน"
พูดพลาง สำรวจเสื้อผ้าซอมซ่อของเขา ล้วงเงินปึกหนาจากกล่องที่พักแขน ล่อใจ "นี่คือค่ารักษาของเมื่อคืน..."
เย่หย่วนถึงกับตาวาว คว้าเงินมายึดไว้
เงินเยอะจริง!
ยัยนี่ใจป้ำจริง ๆ เลย!
ไม่เหมือนตาแก่บ้านั่น เงินห้าหยวนยังแทบอยากหักเป็นเศษ ๆ ค่อยยื่นให้เขา...
"ให้ข้าหมดเลย?"
"อืม ให้ท่านหมด"
เจียงอี้ซินเห็นท่าทางงกเงินของเขา แอบดีใจในใจ มุมปากยกขึ้น "นี่แค่เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ขอแค่ท่านยอมร่วมงานกับข้า..."
"ระวัง!"
เย่หย่วนเปลี่ยนสีหน้า แล้วโถมเข้าใส่เธอทันที
"ท่านจะทำอะไร... อ๊าา!"
เจียงอี้ซินยังพูดไม่ทันจบ ก็อดร้องเสียงหลงไม่ได้
เย่หย่วนกระโดดเข้ามากอดเธอไว้ ร่างทั้งร่างทะยานราวกระสุนปืนใหญ่ พุ่งชนประตูฝั่งผู้โดยสารทะลุออกไป พาเธอออกนอกรถ
ตูมมม!
วินาทีต่อมา เสียงชนดังสนั่นกึกก้อง รถบรรทุกขนาดใหญ่คันหนึ่งพุ่งชนประสานงากับเฟอร์รารี่ ส่งให้ตัวรถกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ก่อนร่วงหล่นสู่แม่น้ำหนิงเจียง
รถบรรทุกไม่หยุด ขับหนีต่อไปข้างหน้า
เจียงอี้ซินหน้าซีดเผือดแล้ว
นางไม่รู้ว่าเย่หย่วนทำลายประตูพาเธอลงจากรถได้อย่างไร
แต่นางรู้ว่าหากช้าไปอีกนิด ผลที่ตามมาคงไม่อาจจินตนาการได้
ดูเหมือนตนจะได้เจอผู้มีพระคุณจริงๆ!
เพียงแต่...
นางก้มลงมองหน้าอกตัวเอง มือของหมอนี่ ทำไมจับได้แม่นยำเช่นนี้?
แม่นก็แม่นเถอะ คิดว่านี่คือสไลม์หรือไง?
"ท่านปล่อยได้แล้ว..."
"คนขับนี่จงใจ"
เย่หย่วนจ้องทิศทางที่รถบรรทุกหนีไป ทันใดนั้นก็ออกแรง ยกตัวนางขึ้นพาดบ่าโดยตรง แบกนางแล้วไล่ตามไป
"ท่านจะทำอะไร?"
เจียงอี้ซินทั้งตัวชาไปหมดแล้ว
นางไม่รู้ว่าตัวเองบ้า หรือว่าเย่หย่วนบ้ากันแน่
นี่จะแบกนางไปไล่ตามรถน่ะหรือ?