สายตาอันแหลมคมของสาวหูกระต่ายจับจ้องไปยังป่าไม้ไม่ไกลจากทางทิศตะวันตก มือข้างหนึ่งกำมีดกระดูกที่คาดเอวไว้แน่น
ส่วนบรรดาสาวหูแมวที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติก็เกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที พากันเคลื่อนเข้ามาล้อมวงใกล้ ๆ
เมื่อมองตามสายตาของชุนไป ซูเฉิงก็พอจะเลือนรางเห็นเงาร่างหลายคนอยู่ในป่านั้น
เงาดำเหล่านั้นหมอบนิ่งอยู่ท่ามกลางหมู่หญ้า หลังทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอยู่หลายนาที ในที่สุดพวกมันก็ค่อย ๆ เผยร่างออกมา
หูสามเหลี่ยมปลายแหลม หางสีเทา
นับรวมกันแล้วหกคน ชายสามหญิงสาม
"เป็นพวกเผ่าหูหมาป่า"
ชุนเอ่ยเสียงเบา "ตราบใดที่เราไม่บุกรุกอาณาเขตล่าของพวกนาง พวกนางก็จะไม่ก่อเรื่องก่อน"
ซูเฉิงเอี้ยวตัวมอง เขาเพิ่งจะได้เห็นหูสัตว์ของเพศชายเป็นครั้งแรกในโลกใบนี้ ลูกผู้ชายเผ่าหูหมาป่าสามคนนั่นดูบึกบึนแข็งแรงเสียจริง ผิวสีสัมฤทธิ์ โครงร่างหยาบกร้านดุดัน ไหล่กว้างแผ่นหลังหนา ใหญ่โตกว่าพวกผู้หญิงอยู่หลายขุม
คิดไปถึงหลัว ลูกน้องตัวน้อยของตัวเองแล้ว ซูเฉิงอดคิดไม่ได้ว่านางไปยืนอยู่ข้าง ๆ พวกนั้นคงดูเหมือนเด็ก ๆ ไปเลย
ไม่แปลกใจเลยที่สายตาที่ชุนมองหลัวจะแฝงไปด้วยความเสียดายอยู่เสมอ เผ่าหูแมวแทบจะไม่มีโอกาสได้สาวหูหมาป่ามาร่วมเผ่าเลยสักคน พอมีมาเป็นคนหนึ่งกลับได้ร่างบาง ๆ เหมือนไม้ไผ่ที่ผอมกะหร่อง
ทว่าแม้เผ่าหูหมาป่าจะมีเพียงหกคน ส่วนฝ่ายตนเองมีเจ็ด รวมกับซูเฉิงอีกหนึ่งเป็นแปด จำนวนหกต่อแปดถือว่าไม่เท่ากัน แต่อีกฝ่ายกลับดูไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย พวกมันหยุดลงในระยะประมาณสิบกว่าก้าว ดวงตาทุกคู่จ้องมาอย่างไม่เป็นมิตร พร้อมกับโบกมีดกระดูกและกระบองหินในมือข่มขู่