ควันดินระเบิดค่อย ๆ จางหายไป ภายในโรงงานเหล็กร้างชานเมืองเหลือเพียงซากปรักหักพังเกลื่อนพื้น
สายลมเย็นพัดผ่าน กวาดเอาเศษซากศพและเศษหินฝุ่นผงบนพื้นปลิวว่อน
เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง หลังจากอะดรีนาลีนลดระดับ ความรู้สึกต่างจากตอนที่ตื่นเต้นก่อนหน้านี้
หลิวเหยียนเหยียนในตอนนี้ก็รู้สึกอ่อนยวบไปทั้งร่าง นางแนบชิดอยู่ข้างกาย ไม่กล้าห่างไปแม้แต่น้อย
ผิดกับจางฉู่หลาน แม้จะเป็นการเผชิญหน้ากับการต่อสู้ครั้งแรก แต่ท่าทีของเขากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
แทนที่จะบอกว่ามีประสบการณ์โชกโชน ปรับตัวเข้ากับสนามรบได้ สู้บอกว่าจิตใจของเขาล้ำลึกพอจะดีกว่า!
จางฉู่หลานยืนอย่างว่าง่ายอยู่ข้าง ๆ หลังจากสลายมนต์แสงทองที่แผ่ซ่านออกจากร่างโดยไม่รู้ตัว
เขาไม่มีแก่ใจจะซักถามข่าวเกี่ยวกับผู้วิเศษ ใบหน้าเผยรอยยิ้มเจือด้วยมารยาทและความเหินห่าง ในใจจางฉู่หลานตัดสินใจไว้แล้ว
รีบกล่าวขอบคุณขอตัวไปให้ไวที่สุด จะไม่ข้องเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดที่หยั่งลึกสุดประมาณอย่างฉินหยุนอีกเด็ดขาด
"เอ่อ... ท่านพี่ วันนี้ขอบคุณที่ยื่นมือช่วยเหลือ ถ้าไม่ใช่ท่าน วันนี้ข้าคงต้องดับดิ้นอยู่ในเงื้อมมือพวกมันแน่
ก็อย่างว่า บุญคุณยิ่งใหญ่ข้าไม่อาจขอบคุณด้วยวาจาได้หมด รอข้าทำงานพิเศษปิดเทอม หาเงินได้แล้ว จะเลี้ยงข้าวตอบแทนท่านทีหลังนะ!"
พูดจบ จางฉู่หลานก็เกาท้ายทอยอย่างขัดเขินเล็กน้อย เตรียมจะรีบเผ่นหนีจากสถานที่อันตรายแห่งนี้เสีย
เพียงแต่...
เสียง "ผัวะ~" ดังขึ้น
ยังไม่ทันที่จางฉู่หลานจะหันหลังเดินหนี มือเรียวยาวขาวสะอาดของฉินหยุนก็วางลงบนไหล่ของเขาเสียก่อน
ทันใดนั้นเมื่อรู้ตัวว่าฉินหยุนเข้ามาประชิด จางฉู่หลานไม่เพียงเผยสีหน้า "เอ๋อ" แบบล้อเลียน ทั้งร่างยังเหมือนกับลูกแมวที่ขนฟูฟ่อง ขนลุกซู่ตั้งชันไปหมด