จางฉู่หลานและหลิวเหยียนเหยียนหยุดฝีมือชะงักงัน มองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงพรึงเพริด
สังหารอาจารย์พิษแมลงในพริบตา บดขยี้เซี่ยเหอ ทำให้ลวี่เหลียงพิการในกระบวนท่าเดียว...
ส่วนฉินหยุน ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังคงท่วงท่าสงบนิ่งดั่งสายลม ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ
ทว่าอำนาจน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาโดยไม่ต้องแสดงโทสะ และแรงกดดันที่บดขยี้ทุกสิ่ง กลับเป็นดั่งรูปธรรมปกคลุมทั่วบริเวณ จนผู้คนแทบหายใจไม่ออก
มุมปากกระตุก จางฉู่หลานเหลือบมองลวี่เหลียงที่นอนแน่นิ่งบนพื้น ตอนนี้บิดตัวกระตุกและร้องโหยหวนไม่หยุดราวกับหนอนยักษ์
พูดตามตรง ขุดสุสานของปู่ตัวเอง ถูกอีกฝ่ายใช้แผนนางงามดักจับ เกือบตายในโรงงานเหล็กร้าง
ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด ทุกครั้งที่จางฉู่หลานเห็นลวี่เหลียง เขาก็อดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นไม่ได้ แทบอยากกระโจนเข้าไปกัดเนื้อเขาสักคำ
แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นสภาพของลวี่เหลียงแล้ว
จางฉู่หลานที่ยังเรียนไม่จบ ไม่ค่อยได้เห็นการต่อสู้ระหว่างผู้วิเศษ กลับเกิดความสงสารขึ้นมาเล็กน้อย
สั่งสอนพอสมควรก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นนี้กระมัง?
ถึงอย่างไร ด้วยรูปร่างหน้าตาของลวี่เหลียงแล้ว เขาก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น!
ทว่าในชั่วขณะนั้น!
ท่ามกลางซากปรักหักพัง เซี่ยเหอข่มความเจ็บปวดรวดร้าว ถ่มเลือดคั่งออกมาจากมุมปาก แววตาฉายแวบความดุร้าย
สู้ไม่ได้แล้ว!
เซี่ยเหอไม่ใช่ลวี่เหลียง แม้ว่าในสี่ยอดอธรรมนั้น เซี่ยเหอไม่เป็นตัวอู้งานก็เป็นแค่ตัวสร้างบรรยากาศ แต่พลังและสายตาของนางก็ยังอยู่ในระดับแนวหน้า