นังหนูนี่ใจร้อนเสียจริง!
หากเจ้าใช้วิธีอื่น เช่นไม้ตายสาวงามมาล่อหลิวเหยียนเหยียน นางย่อมไม่หลงกลหรอก
แต่ถ้าใช้คำพูดยั่วยุ... ต้องบอกเลยว่าร้อยทั้งร้อยได้ผล!
"ก็แค่สุสานศพเลือด จะไปกลัวอะไร!"
อันที่จริงหลิวเหยียนเหยียนก็มิได้หุนหัน ตอนที่พูดเมื่อครู่ นางก็ตั้งสติคิดทบทวนดูแล้ว
เรื่องที่ตระกูลอู๋ประสบเป็นเรื่องจริง คำสั่งห้ามของตระกูลหลิวก็เป็นเรื่องจริง!
แต่จะว่าไปก็ไม่ค่อยน่าฟังนัก ในบรรดาผู้วิเศษที่หลิวเหยียนเหยียนเคยเห็นกับตา ต่อให้รวมบรรพชนตระกูลตัวเองเข้าไปด้วย นางก็ไม่เคยเห็นใครสู้ได้เก่งกาจเท่าฉินหยุน
คนอื่นทำไม่ได้ ต้องคอยหลบเลี่ยงศพเลือด แต่ฉินหยุนต้องคอยหลบเลี่ยงด้วยหรือ?
หากเป็นเช่นนั้นจริง โลกผู้วิเศษก็อย่าได้เรียกว่าโลกผู้วิเศษอีกเลย คงถูกผีดิบใต้พิภพเข้ายึดครองไปนานแล้ว
ยังจะมาพูดว่า ธรรมะสูงหนึ่งฉื่อ อสูรสูงหนึ่งจ้าง อีก!
ก็แค่คำพูดหลอกล่อให้มาติดเบ็ดเท่านั้น หากฝ่ายอสูรเก่งกาจถึงเพียงนั้น ไฉนจึงไม่เห็นมีเจียงซือไปที่เขาหลงหู่ สู้กับจอมฟ้าคนปัจจุบันดูสักตัวเล่า?
โลกนี้ มิใช่ใครว่าตนเป็นฝ่ายธรรมะ ก็เป็นฝ่ายธรรมะ
แต่เป็นว่าใครชนะ ถึงมีสิทธิ์กล่าวหาว่าคนอื่นเป็นฝ่ายอสูร!
ใช่แล้ว ข้าหลิวเหยียนเหยียนเป็นแค่กระจอกกระจ๊อก ไม่เอาไหน แต่ถ้าเจ้าแน่นัก ก็ลองมาเผชิญหน้ากับคนข้างกายข้าดูสิ!
คิดมาถึงจุดนี้ หลิวเหยียนเหยียนก็รู้สึกเสมือนฉินหยุนป้อนยาชูกำลังใจให้เม็ดหนึ่ง ทั้งยังอยากจะแสดงตัวต่อหน้าตระกูลหลิวด้วย
มิเพียงนางจะรับพลั่วลั่วหยางกลับไป ขุดยังขุดได้อย่างฮึกเหิมมากขึ้นเรื่อยๆ
เพียงชั่วพริบตา เมื่อดูจากจำนวนข้อต่อท่อนเหล็ก พลั่วลั่วหยางก็เจาะลงไปได้สิบสามเมตร กระทั่งโพรงขุดสุสานก็ถูกนางขุดลึกลงไปสามเมตร