หลิวเหยียนเหยียนกลั้นลมหายใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
สถานที่ซึ่งผู้อื่นยากจะหาเจอ ต่อให้หาเจอ ก็มีโอกาสสูงที่จะเข้ามาไม่ได้
ทว่าในมือของฉินหยุน กลับใช้เพียงน้ำส้มสายชูขวดเดียวเท่านั้น
มองดูวิธีของฉินหยุน แล้วหวนนึกถึงความพยายามตลอดหลายปีของตระกูลหลิว ในใจของหลิวเหยียนเหยียนก็บังเกิดความหดหู่ขึ้นมาจาง ๆ
"หากให้ท่านปู่และพวกเขาได้รู้เข้า เกรงว่าคงอดขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่นด่าออกมาเป็นแน่กระมัง?
แต่ว่า... เช่นนี้ก็ดี!
หากขุดศพอ๋าวไป้ออกมาได้จริง อาศัยระดับวรกายของผู้นั้น พลังต่อสู้ของข้าก็จะยิ่งก้าวขึ้นไปอีกระดับ ถึงขั้นเหนือกว่าท่านปู่ก็ยังไม่แน่!"
การฝึกบำเพ็ญของสำนักขับศพนั้นต่างจากสำนักอื่น เมื่อเทียบกับการฝึกฝนตนเอง พลังต่อสู้ของพวกเขาล้วนพึ่งพาศพที่ถูกขับเป็นหลัก
เมื่อนึกถึงเรื่องงดงามที่กำลังจะเกิดขึ้น หลิวเหยียนเหยียนก็อดฮัมเพลงเบา ๆ ออกมาไม่ได้!
...
นิ้วชี้ขุดสุสานเคลื่อนไหวไม่หยุด ดึงอิฐสุสานออกมาหลายก้อนติด ๆ กัน บนเพดานก็ปรากฏช่องขนาดเท่าปากโอ่งน้ำ ที่คนสามารถผ่านเข้าไปได้
ทว่า เมื่อเห็นดังนั้น ฉินหยุนก็มิได้รีบร้อนลงไป
ข้อห้ามข้อใหญ่ที่สุดของการขุดสุสาน คือการละโมบผลงานและบุ่มบ่าม!
นี่คือห้องสุสานที่ปิดตายมานานหลายร้อยปี ภายในสะสมไปด้วยไอศพ พิษเน่าเหม็น และพลังพิษร้าย
มุดลงไปโดยไม่คิด อย่าว่าแต่จะถูกพิษจนมึนงงอยู่ภายในห้องสุสานเลย ยังจะก่อผลกระทบต่อร่างที่ไม่อาจแก้ไขกลับคืนได้อีกด้วย
และนี่ยังเป็นสุสานที่มีอิทธิฤทธิ์อ่อนแอกว่าอยู่บ้าง