ความคิดของฉินหยุนยังไม่ทันสงบ ศพอ๋าวไป้บนแท่นสูงก็กระโจนลงจากบันไดเก้าขั้นเสียแล้ว
ฝ่าเท้ากระทบพื้นหยกขาว สะเทือนจนแผ่นศิลาแตกลายกระจาย
เบ้าตาว่างเปล่าไร้แวว มีเพียงความดุร้ายไม่สิ้นสุด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟาดฝ่ามือยักษ์สีทองอร่ามลงมาตรงหน้าฉินหยุนด้วยพลังมหาศาลประหนึ่งทลายภูเขาผ่าศิลา
ลมฝ่ามือหวีดหวิว อากาศถูกบีบอัดจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น!
ฉินหยุนสีหน้าไม่เปลี่ยน มนต์แสงทองทั่วร่างทำงานเต็มกำลัง เกราะแสงทองหนาแน่นดังเกราะจริง
ไม่หลบไม่หลีก ยกมือขึ้นรับฝ่ามือหนักหน่วงนั่นตรง ๆ เช่นกัน
"ตูม!!"
สองฝ่ามือปะทะกัน เสียงดังสนั่นกึกก้องจนสุสานคราง ระลอกคลื่นพลังรุนแรงระเบิดออกไปรอบทิศ ฝุ่นบนพื้นฟุ้งตลบ
แขนฉินหยุนชาเล็กน้อย เท้าก้าวถอยหลังไปสามก้าวอย่างควบคุมไม่ได้ จึงยืนนิ่งได้
อีกด้าน อ๋าวไป้ในดวงตาสีเขียวหม่นมีแววประหลาดใจวาบผ่าน
เขาได้แรงส่งจากการฟาดฝ่ามือนั้น แม้ไม่ถอย แต่ร่างก็สั่นเทาไม่หยุด
เห็นได้ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ใช่เป็นฝ่ายกดข่มอย่างเบ็ดเสร็จ แต่เพราะติดขัดฐานะ จึงจำต้องรับพลังสะท้อนกลับไว้เอง
หลังปะทะกันยกเดียว ฉินหยุนแววตาฉายประกาย ใจมีบทสรุปแล้ว
ไฉเหยียนเทียบไม่ติดเลยสักนิด ต่อให้ยังไม่เคยประมือกับหนารู่หู่แห่งสองจอมยุทธ์ แต่ดูจากกระบวนท่าเมื่อครู่นี้
หากกล่าวถึงความแกร่งของกายเนื้อ เกรงว่าอ๋าวไป้จะเหนือกว่าครึ่งขั้น!
ร่างนี้มีลมปราณดั้งเดิมหนึ่งสายไม่ดับสลาย ยืมศพคืนวิญญาณ ไม่เพียงหลอมรวมพื้นฐานการฝึกกายาจากสนามรบตั้งแต่วันยังมีชีวิต ยังได้รับการหล่อเลี้ยงจากไอชั่วร้ายแห่งสุสานร้อยปีอีกด้วย