อ๋าวไป้ไม่เก็บพลังอีกต่อไป ฝ่าเท้าระเบิดพลังพุ่งตรงเข้ามา ดาบปราณสังหารตวัดฟัน คลื่นปราณทมิฬสีดำข้นดั่งกระแสน้ำเชี่ยวกรากโถมเข้าใส่
เผชิญหน้ากับวิธีการเช่นนี้เป็นครั้งแรก ฉินหยุนเองก็ไม่กล้าประมาท
[ฟ้าดินมหามรรค หมื่นสิ่งคือรากฐาน บำเพ็ญเพียรนับกัป พิสูจน์อิทธิฤทธิ์แห่งเรา!]
ท่องคาถา กระตุ้นมนต์แสงทองขั้นปรมาจารย์ เกราะแสงสีทองอร่ามจึงปกคลุมทั่วร่างไว้แน่นหนา
หนึ่งในแปดมนตราแห่งประตูอภิญญา ภายใต้การพิทักษ์ของมนต์แสงทอง ฉินหยุนคิดว่าจะปลอดภัยไร้กังวล
แต่แล้วเรื่องประหลาดก็บังเกิด!
ไอปราณทมิฬสัมผัสแสงทองเมื่อใด กลับเหมือนยาพิษกัดกร่อนกระดูกที่ไม่หยุดหย่อน กัดเซาะสลายเกราะแสงทองไปเรื่อย ๆ
เพียงชั่วครู่ไม่กี่ลมหายใจ มนต์แสงทองอันหนาแน่นก็ถูกปราณสังหารบดขยี้จนสว่างวาบไม่เสถียร
แม้จะยังไม่ถูกเจาะทะลุ แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าผลลัพธ์คงคาดเดาได้ยาก
“ช่างเป็นวิชาที่แปลกประหลาดนัก!”
ฉินหยุนประหลาดใจ ทว่า อ๋าวไป้ฝ่ายตรงข้ามกลับตกตะลึงยิ่งกว่า!
นี่พวกอวี่เหรินในอนาคต มันเหนือชั้นพิลึกกันถึงเพียงนี้เลยหรือ?
ดาบปราณสังหารร้อยศึก คือเคล็ดลับถ่ายทอดในตระกูลของอ๋าวไป้ รวบรวมไอปราณสังหารจากสนามรบ หลอมเป็นอาวุธเทพพิเศษ ปราบปรามวิชาคุ้มกันทุกชนิดโดยเฉพาะ!
จากกรำศึกเหนือใต้ สังหารมานับไม่ถ้วน ทำให้ในกระบี่เปื้อนเลือดของอ๋าวไป้เล่มนี้ เต็มไปด้วยไอปราณสังหารของดวงวิญญาณอาฆาต หากไม่มีถึงหมื่น ก็มีถึงแปดพัน
ตามหลักแล้ว ฟันใครผู้นั้นก็ต้องตาย!
แต่ผลคืออะไรเล่า?
เพียงชั่วขณะนั้น ไอปราณสังหารในกระบี่สังหารร้อยศึกถูกใช้ไปเกือบสามพันแล้ว แต่กลับไม่อาจเจาะทะลุมนต์แสงทองของฉินหยุนได้เลย
หากจะให้เจาะทะลุโดยตรง อย่างน้อยต้องใช้ถึงสี่พันกระมัง?
“บัดซบ ปีศาจอะไรกันนี่!”
เพราะข้อมูลไม่เคยถูกแลกเปลี่ยนกัน ทั้งสองฝ่ายจึงต่างคิดว่าอีกฝ่ายโกง