ส่วนฝ่ายที่สาม หรือจะบอกว่าเป็นกลุ่มที่รวมสองขั้วอำนาจเข้าด้วยกัน ก็คือตระกูลหม่าแห่งตงเป่ย!
รวมแล้วสามคน ตัดผมทรงสั้นเกรียน คล้องสร้อยทองเส้นโต มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกนักเลงท้องถิ่น คือเติ้งโหย่วไฉ หลานศิษย์ของสิบผู้เฒ่ากวนสือฮวา
ส่วนคนที่ยืนข้างเติ้งโหย่วไฉ สวมสูท หวีผมเรียบลื่นดั่งแม่ทัพอัสนี แม้แต่แมลงวันยังเกาะไม่อยู่ ดูทรงแล้วเป็นพวกหัวกะทิชั้นยอด
ก็คือเติ้งโหย่วฝู พี่ชายของเติ้งโหย่วไฉ
สำหรับคนที่ยืนนำหน้าทั้งสองเล็กน้อย รูปร่างสูงใหญ่ หนวดเคราครึ้ม ให้ความรู้สึกราวกับผู้บริหารในระบบราชการผู้นั้น...
"คนนั้นคือใคร?" หลิวเหยียนเหยียนอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
"ถ้าข้าไม่ดูผิดไป เขาควรจะเป็นเกาเหลียน ผู้นำตระกูลเกา หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ แถมยังเป็นผู้ดูแลเขตตงเป่ยของหน่าตูทงอีกตำแหน่ง!"
ในแวดวงผู้วิเศษมีอยู่สี่ตระกูล ที่ไม่เพียงสืบทอดกันมาหลายร้อยปีโดยไม่ดับสูญ แต่มายังทุกวันนี้ กลับมีทีท่าว่าจะรุ่งเรืองยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ดังนั้น ผู้คนในแวดวงจึงขนานนามพวกเขาว่า สี่ตระกูลผู้วิเศษ!
นอกจากตระกูลเกา ซึ่งประจำอยู่ที่ตงเป่ยแล้ว ยังมีตระกูลลู่ที่นำโดยลู่จิ่น ตระกูลลวี่ที่นำโดยลวี่ฉือ และตระกูลหวังภายใต้การนำของหวังอ่าย!
สามตระกูลหลัง ล้วนเป็นตัวแทนของสิบผู้เฒ่า
ส่วนตระกูลเกา ถึงแม้จะไม่ใช่สิบผู้เฒ่า แต่ถ้าให้ฉินหยุนพูด ตระกูลเกากลับฉลาดล้ำเลิศกว่าทั้งหมด
เพราะการมีร่มโพธิ์ร่มไทรคอยพึ่งพิงย่อมดีกว่า ช่วงต้นแห่งการสร้างชาติ ตอนที่หน่าตูทงเพิ่งก่อตั้งขึ้น ตระกูลเกาก็ถูกผนวกเข้าสังกัดตั้งแต่ครั้งนั้น
ด้วยเหตุนี้ แม้ในแวดวงผู้วิเศษ ชื่อเสียงของตระกูลเกาจะไม่สู้ดีนัก แต่เส้นทางการพัฒนา กลับดีเลิศอย่างเห็นได้ชัด!
ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากเส้นสายทางบริษัทแล้ว ตระกูลเกายังเป็นศิษย์ของตระกูลหม่า และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสิบผู้เฒ่ากวนสือฮวา