ตลอดทางที่ผ่านมา เกลื่อนกลาดไปด้วยยุทโธปกรณ์ที่หลงเหลือจากปีนั้น ส่วนใหญ่เป็นอาวุธยุทโธปกรณ์มาตรฐานธรรมดา ผ่านการเก็บฝุ่นมานับสิบปี หมดค่าทางการรบไปนานแล้ว เหลือเพียงความหมายด้านการสะสม
สายตาของฉินหยุนกวาดมอง พลางหยิบคัดสรรระเบิดมือและปืนมาตรฐานที่สภาพสมบูรณ์ รักษาไว้ดี รวมถึงกล่องกระสุนจำนวนหนึ่ง เก็บเข้าห้วงมิติลวงตาหมดสิ้น
ก็เพราะ โจรไม่ควรเดินมือเปล่านี่นา!
ส่วนขยะทั่วไป แม้จะมีมูลค่าการสะสมอยู่บ้าง แต่ฉินหยุนกลับขี้เกียจลงมือ
ชินตากับขุมทรัพย์สุสานอ๋าวไป้เสียแล้ว ของพรรค์นี้ ไม่อาจเข้าตาเขาอีกต่อไป ยังไม่คู่ควรเข้าสู่ห้วงมิติลวงตา
อีกทั้ง เมื่อสถานที่นี้ถูกค้นพบในภายภาคหน้า วัตถุตกค้างพวกนี้ ก็นับเป็นหลักฐานการรุกรานของพวกปีศาจน้อย
วันหนึ่ง ความผิดพลาดบางอย่างมิอาจแก้ไขได้เพียงการโค้งคำนับ!
ทอดไปตามทางเดินหลักยาวลึกมืดมิด ทั้งสองรุดหน้าลงต่ำ มุ่งสู่ชั้นลึกสุดของฐาน
ทั้งฐานทัพเงียบสงัด ไร้ผู้คน ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าก้องสะท้อนในสิ่งก่อสร้างว่างเปล่า กดดันจนหายใจไม่ออก
ยิ่งลงสู่ชั้นลึก อากาศโดยรอบพลันอาบไปด้วยไอเย็นหยินอันเข้มข้น ยิ่งกว่าไอหยินในสุสานมากนัก
ครู่ต่อมา ในห้วงลึกใต้ดินเบื้องหน้า จู่ๆ ก็ดังสนั่นด้วยเสียงต่อสู้ปะทะรุนแรง และเสียงกระทบของอาวุธเย็น!
เสียงกัมปนาทหนักหน่วง สะเทือนสิ่งก่อสร้างใต้ดินทั้งหลังให้ไหวน้อยๆ
"มีคน?"
หลิวเหยียนเหยียนใจระทึกขึ้นฉับพลัน
"ไปดูก็รู้แล้ว!"
……
โถงกลางชั้นเจ็ด ฐานที่มั่นใต้ดินกองทัพกวันตง
กว้างขวางเวิ้งว้าง เพดานคอนกรีตสูงหลายจ้าง ผิดจากชั้นอื่นที่วางอาวุธกระสุนและจักรกลเก่า โถงใหญ่กลับว่างเปล่าผิดปกติ