"อาจารย์อารอง พวกเราลองแล้ว จางฉู่หลานฝึกฝนสืบทอดจากจวนฟ้าประทานของเราจริง ๆ
ตามที่ท่านอาจารย์ปู่สั่งไว้ พวกเราพาตัวเขาไปได้เลยหรือไม่"
"ไม่ ข้าจะทดสอบด้วยตัวเอง!
ข้าไม่มีทางยอมให้คนนอกเช่นนี้มาทำให้วงศ์ตระกูลจวนฟ้าประทานแห่งเขาหลงหู่ต้องแปดเปื้อนเป็นอันขาด!"
ถึงขั้นนี้ เย่ซิงและจี๋อวิ๋นถือว่าภารกิจสิ้นสุดลงแล้ว
ทว่าจางหลิงอวี้ในชุดขาวยืนนิ่ง กลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ยอมหยุดเพียงนี้
สายตาของเขาจับจ้องไปยังจางฉู่หลานกลางลาน มือยกขึ้นเล็กน้อย มนต์แสงทองแห่งจวนฟ้าประทานที่ควบแน่นถึงขีดสุด หนักแน่นบริสุทธิ์ปกคลุมฝ่ามือ
ไม่มีท่าทางแพรวพราว เพียงฝ่ามือที่พุ่งเข้าใส่ธรรมดา!
ตูม——!
แสงทองระเบิด คลื่นพลังกวาดกระจาย!
เกราะมนต์แสงทองที่จางฉู่หลานประคองขึ้นบนผิวกายอย่างสุดกำลัง ราวกับแปะแผ่นกระดาษบางบนผนัง ถูกฝ่ามือเดียวดังกล่าวทลายแหลกสลายสิ้นในพริบตา!
ร่างสะเทือนอย่างรุนแรง จางฉู่หลานถูกแรงฝ่ามือซัดกระเด็นถลาโซเซไปไกล กระแทกล้มลงกับพื้นอย่างแรง ทว่ายังมีต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปถูกตัวเขาพุ่งชนหักกลางลำต้นอีกด้วย
"แค่ก~"
มองดูจางฉู่หลานล้มลงกระอักเลือด เย่ซิงที่สวมแว่นดำดูคล้ายคนตาบอดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
"อาจารย์อารอง ไม่น่าถึงเพียงนี้กระมัง ท่านอาจารย์ปู่หมายความว่า..."
ยังไม่ทันสิ้นคำ จางหลิงอวี้ก็มองลงมาจากที่สูง ขัดจังหวะทันที
"ไม่จำเป็น ข้าลองดูแล้ว"
"จางฉู่หลาน...เขาไม่มีคุณสมบัตินี้!"
กล่าวจบ จางหลิงอวี้ในอาภรณ์เต๋าสีขาวจันทราไร้ฝุ่นธุลีก็หมุนตัวเตรียมเดินมาทางฉินหยุน
เทียบกับจางฉู่หลานที่คล้ายโคลนตมแล้ว จางหลิงอวี้สนใจฉินหยุนผู้แอบเรียนวิชาจากจวนฟ้าประทานมากกว่าอย่างชัดเจน