อำเภอเฟิงหลิง ถนนหย่งชาง จวนหลินไป๋หยาง
อวี้เมี่ยนหูผู้ดูแลบัญชี กำลังถือสมุดบัญชีหนา ยืนคารวะอยู่เบื้องหน้าหลินไป๋หยาง
"ท่านเจ้าบ้าน นี่คือบัญชีของตลาดทั้งหมดในเดือนก่อน รายรับพุ่งขึ้นกว่าเดือนก่อนหน้ามาก"
"อืม คาดไม่ถึงว่าหลินหว่านอวี้จะมีความสามารถถึงเพียงนี้" หลินไป๋หยางนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ เหลือบมองสมุดบัญชีในมืออวี้เมี่ยนหู ไม่มีทีท่าตรวจดู
"คุณหนูหลินมีวิธีจริง ๆ ได้ยินว่าได้รับการชี้แนะจากผู้รู้"
"ผู้รู้ที่ไหนเล่า ล้วนเป็นอาหลิวที่คอยหนุนหลังอยู่เบื้องหลังทั้งนั้น บวกกับหลินหว่านอวี้มีสมองบ้าง ทำสิ่งใดก็เด็ดขาดเหี้ยมโหด..."
หลังจากหลินหว่านอวี้เข้ารับช่วงร้านยาห้วยเอิน ก็จัดกิจกรรมเพิ่มขึ้นมามากมายบนพื้นฐานที่ลดราคาอยู่แล้ว สร้างรายได้ให้สวนสมุนไพรในเมืองตะวันตกพุ่งพรวด ผู้ฝึกยุทธ์ในกองบัญชาการปราบปรามและเหล่าผู้บังคับกองธงต่างพากันไปกักตุนยาที่ร้านยาห้วยเอิน
หลินไป๋หยางเห็นดังนั้น จึงไปพบหลินหว่านอวี้ด้วยตนเอง มอบร้านยาและท่าปลาในเมืองเหนือของตระกูลหลินให้นางดูแล
ธุรกิจร้านยานั้นราบรื่นดี รับช่วงมาได้ไม่ยาก แต่ท่าปลากลับยากเย็นยิ่ง ตั้งแต่เหล่านักรบดาบและองครักษ์ของตระกูลหลินถูกเรียกเข้าประจำการในกองบัญชาการปราบปราม ตระกูลหลินแทบสูญเสียการควบคุมท่าปลา
ตระกูลหลินอ่อนแอลง ใครมีตาก็เห็นได้ชัด ส่วนพวกผู้จัดการท่าปลาล้วนเป็นสาขาและญาติฝ่ายมารดาของตระกูลหลิน พอเห็นว่าจวนจะถล่มทลาย เมื่อตระกูลหลินดับสูญ พวกตนคงเป็นพวกแรกที่ถูกเปลี่ยนตัว
พวกเขาก็เลยไม่สนใจอะไรอีก ขอให้ยัดเงินเข้ากระเป๋าตัวเองก่อน เผื่อเหลือไว้ใช้ในภายหลัง
แถมในแต่ละร้านปลาก็มีลูกน้องและคนจับปลาอยู่มากมาย แม้คนพวกนี้จะสู้ผู้บำเพ็ญยุทธ์ไม่ได้ แต่ก็หนังหนากระดูกแข็ง เก่งกาจกว่าคนรับใช้และนักเลงทั่วไปมากนัก
คนที่หลินไป๋หยางส่งไปเก็บค่าเช่าก็ถูกยัดเงินสองสามสิบอีแปะแล้วไล่กลับ อยากดูบัญชีก็ถูกล้อมไล่ด้วยกระบอง
เพราะได้ส่วนแบ่งรายได้จากที่นี่นิดเดียว หลินไป๋หยางจึงยกให้หลินหว่านอวี้จัดการ
จนถึงตอนนี้ หนึ่งเดือนกว่าที่หลินหว่านอวี้รับช่วงท่าปลาเมืองเหนือ ที่นั่นก็เปลี่ยนโฉมไปแล้ว