“ไปกันเถิด! พวกเราไปดูเจ้าหลินไป๋ซงนั่นกัน!”
เฉินหวยอันรออยู่หน้าจวนสกุลหลินเพียงไม่ถึงครึ่งธูป หลังจากจ้าวไป๋หู่เข้าไปในจวนสกุลหลินแล้วก็กลับออกมา
จวนของหลินไป๋ซงอยู่ทางตะวันตกของจวนตระกูลหลี่
เพราะเรื่องราวเมื่อคราวก่อน หลินไป๋ซงถูกกักบริเวณ คนรับใช้และสาวใช้ในจวนถึงกับโดนเปลี่ยนชุดใหม่ แถมจากจำนวนร้อยคน ลดฮวบลงเหลือเพียงยี่สิบกว่าคน หน้าประตูเงียบเหงา กระทั่งหิมะหน้าประตูก็ไม่มีใครเก็บกวาด
พลังปราณสายหนึ่งราวกับมือไร้รูปร่าง ผลักบานประตูใหญ่ออกโดยตรง คนรับใช้ในเรือนชั้นในรีบร้อนเข้ามาดู
“หลินไป๋ซงอยู่ไหน?”
“คุณชายใหญ่อยู่...กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องโถงด้านใน!”
“เรียกเขาออกมา!”
“ขอรับ...”
ปกติจ้าวไป๋หู่เอาแต่อยู่ในกองบัญชาการปราบปราม แทบไม่ออกนอกสถานที่ คนรับใช้พวกนี้ย่อมไม่รู้จักเขา แต่พอเห็นบารมีเช่นนั้น ก็รู้ว่าเป็นบุคคลใหญ่โตที่ยั่วยุไม่ได้ รีบเข้าไปในห้องโถงด้านใน
หลินไป๋ซงสวมเสื้อคลุมยาวลากพื้น เดินโซเซออกมา สภาพคนไม่ใช่คนผีไม่ใช่ผีนั่น กลับคล้ายคลึงกับหลินไป๋หยางที่ถูกพิษอยู่หลายส่วน
“ท่านรอง...ท่านรองจ้าว? ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร!”
เดิมทีหลินไป๋ซงอยู่ในความมึนงง แต่พอเห็นคนที่ยืนอยู่ในเรือนชัดเจน ก็ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ตื่นตัวขึ้นมาทันที
“เฉินอาหลิว ศิษย์สายตรงที่ข้าเพิ่งรับใหม่ ได้ยินว่าก่อนหน้านี้พวกเจ้ามีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง จึงพามาแจ้งให้ทราบ!”
“อาหลิว! ไม่มีการเข้าใจผิด ไม่มีการเข้าใจผิดใดๆ ทั้งสิ้น ล้วนเป็นพวกคนรับใช้ปากมากนินทาให้ฟัง! ข้ากับอาหลิวไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน แต่ชื่อเสียงของเขา ข้าก็ได้ยินมามากเช่นกัน เป็นคนยึดมั่นในความเมตตา อยากรู้จักมานานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสเลย!” หลินไป๋ซงรีบอธิบาย