เช้าตรู่ อากาศแจ่มใส
เฉินหวยอันวางทารกหญิงลงในกระบุงยา แล้วสะพายขึ้นหลัง
สวมอาภรณ์งดงามที่ตัดพิเศษของผู้บังคับกองธงน้อยแห่งกองบัญชาการปราบปราม แบกกระบุงยาปุปะไว้ข้างหลัง ดูประหลาดตายิ่ง ทว่าเฉินหวยอันชินเสียแล้ว
ทิ้งทารกหญิงไว้ที่พัก เขาไม่วางใจ อุ้มไว้ด้านหน้าก็ไม่สะดวก
"รอโตขึ้นอีกหน่อยก็ดีแล้ว!"
เฉินหวยอันเอ่ยพลางอุ้มทารกหญิง ก้าวเบา ๆ ออกจากกองบัญชาการปราบปราม
ทิศเหนือของเมือง ถนนหย่งชาง หน้าเรือนของหลินไป๋หยาง องครักษ์หลายสิบคนซึ่งคาดดาบเหล็กทมิฬ สวมเกราะอ่อน เฝ้าอยู่หน้าประตู
"ระดมกำลังใหญ่โตถึงเพียงนี้? หลินไป๋ซงมิใช่ถูกกักบริเวณแล้วหรือ?"
เฉินหวยอันยืนอยู่หน้าเรือนหลินไป๋หยาง หัวหน้าองครักษ์เห็นเครื่องแต่งกายของเฉินหวยอัน ทั้งยังเห็นป้ายห้อยเอว จึงรีบสาวเท้าเข้ามาคารวะอย่างนอบน้อม "คารวะท่านผู้บังคับกองธงน้อย!"
"พวกเจ้า…"
เฉินหวยอันยังไม่ทันถาม ประตูใหญ่ก็ค่อย ๆ เปิดออก เด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งพรวดออกมา "ใต้เท้าเฉินกองธงน้อย คุณหนูใหญ่ขอเชิญขอรับ!"
"คุณหนูใหญ่?"
เฉินหวยอันความคิดแล่นวาบ ผู้ที่อาจเรียกตนว่าคุณหนูใหญ่ในเรือนหลินไป๋หยางนี้ มีเพียงธิดาสายตรงตระกูลหลินเท่านั้น แม้เขาไม่เคยพบธิดาสายตรงตระกูลหลินนางนี้ แต่อย่างไรก็รู้มาบ้างจากหลินไป๋หยาง
เล่าลือว่า หลินเชียนหลิวธิดาสายตรงตระกูลหลินในปีนั้น ก็เป็นสตรีงามสะพรั่งเลื่องชื่อทั่วทั้งอำเภอเฟิงหลิง บรรดาชายหนุ่มรุ่นเดียวกันจากสามตระกูลใหญ่ที่เหลือล้วนหมายปอง สี่ตระกูลใหญ่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กัน เป็นประเพณีที่ไม่ได้เขียนไว้
ทว่าหลินเชียนหลิวกลับไปชอบคนหาปลาอันมีฐานะต่ำต้อย