จวนหลินไป๋หยาง โถงหลัก หลินไป๋หยางได้ยินเฉินหวยอันขอแบ่งรายได้สองต่อแปด ก็แปลกใจอยู่บ้าง แต่สีหน้าของหลินเชียนหลิวธิดาสายตรงตระกูลหลินกลับไม่เปลี่ยนไปเลย
“มิใช่ว่าข้าโลภมาก เพียงแต่ท่านอาจารย์ก่อนปิดด่านกล่าวว่า ต้องแบ่งสองส่วนเพื่อแสดงความกตัญญูต่อท่านผู้เฒ่า…” เฉินหวยอันกล่าวพลางแสดงสีหน้าลำบากใจ
“ในเมื่อเป็นคำสั่งของผู้บัญชาการจ้าวเสือขาว จะมีเหตุผลใดให้ขัดได้ล่ะ ก็ให้เป็นไปตามที่ท่านผู้บังคับกองธงน้อยเฉินว่ามาเถิด!” หลินเชียนหลิวเผยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ขอบคุณคุณหนูใหญ่ที่เข้าใจ!”
“ไป๋หยาง ตอนนี้ในทีมเก็บยายังมีคนอยู่กี่คน?” หลินเชียนหลิวถามขึ้นเสียงนุ่ม
“ตอบท่านพี่ ในทีมยังมีอีกห้าคนขอรับ!” หลินไป๋หยางนั่งบนเก้าอี้ โน้มตัวเล็กน้อย พิษตกค้างในร่างยังไม่หมด การเคลื่อนไหวยังไม่คล่องนัก
“เช่นนั้น แบ่งคนออกสามคน ไปเป็นลูกมือให้ผู้บังคับกองธงน้อยเฉินเถิด!”
“ขอรับ คุณหนูใหญ่!” หลินไป๋หยางรับคำ
“คุณหนูใหญ่ เกรงใจข้าเกินไปแล้ว!” เฉินหวยอันทำท่าทางตกใจจนล้นใจ
“แม้เจ้ามิได้เปลี่ยนนามสกุลเป็นหลิน แต่ที่สุดก็ออกไปจากตระกูลหลิน และตอนนี้ยังเป็นศิษย์สายตรงของผู้บัญชาการจ้าวเสือขาว สิ่งที่ตระกูลหลินข้าช่วยได้มีไม่มาก นี่นับเป็นน้ำใจเล็กน้อย เจ้าจงรับไว้เถิด!”
“อีกอย่าง อีกไม่นานก็จะถึงเดือนสิบสอง เข้าป่าเก็บยาก็ไม่ได้ ในร้านยาก็ไม่มีของเท่าไหร่ รายได้ในระยะสั้นคงไม่มากสักเท่าไหร่”
“ไป๋หยาง เจ้าไปเอาที่โกดังจวนอีกห้าพันตำลึง ส่งไปที่จวนผู้บังคับกองธงน้อยเฉิน ถือเป็นของขวัญยินดีกับผู้บังคับกองธงน้อยเฉินที่ได้พบอาจารย์ดี!”