"ตึง!"
ไป๋เสี่ยวยืนอยู่หน้าปากถ้ำที่กักขังเฉินหวยอัน เสียงกัมปนาทกึกก้องดังขึ้นอีกครั้งจากภายใน
จากนั้น คลื่นลมปราณอันไร้ต้านทานก็พวยพุ่งออกจากถ้ำ กระทั่งอสูรใหญ่อย่างไป๋เสี่ยวที่อยู่ในขั้นเซวียนหลิง ยังต้องถอยหลังหลายก้าว
"นี่...ปราณวิญญาณหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร!"
สีหน้าไป๋เสี่ยวเคร่งขรึม สูดลมหายใจลึกแล้วย่างเท้าเข้าไปในถ้ำ
เมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ปราณวิญญาณยิ่งทวีความบริสุทธิ์เข้มข้น
"หรือว่า... เขาทำลายผนึกได้แล้ว?"
ใจของไป๋เสี่ยวเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ชีพจรปราณวิญญาณแห่งภูเขาฝูหลง เป็นผนึกที่สวรรค์แห่งจงโจวผนึกไว้ ต่อให้เป็นอวิ๋นเผิงในยามสูงสุด ก็ไม่อาจทำลายได้ ซ้ำยังถูกผนึกสะท้อนกลับ
ส่วนมนุษย์หรืออสูรที่สามารถทำลายผนึกได้ มีเพียงสองจุดจบ คือยอมสวามิภักดิ์ต่อสวรรค์ ถูกรวมเข้าใต้บัญชา หรือไม่ก็กลายเป็นซากศพ
ไป๋เสี่ยวเชื่อมั่นว่า ด้วยพลังของเฉินหวยอัน ไม่มีทางทำลายผนึกได้ ต่อให้เป็นเฉินหวยอัน หรือจ้าวไป๋หู่ร้อยคน ก็ไม่อาจสั่นคลอนผนึกแม้แต่น้อย
ที่สำคัญกว่านั้น สวรรค์ออกคำสั่งห้ามทำลายผนึก ผู้ใดฝ่าฝืนจะถูกส่งตัวไปสวรรค์ รับโทษทัณฑ์สถานหนัก
หากผนึกนี้ถูกเฉินหวยอันทำลาย ไม่เพียงทั้งตระกูลของเขาจะสูญสิ้น แม้แต่อสูรใหญ่แห่งภูเขาฝูหลงก็พลอยถูกพาดพิงไปด้วย!
ไป๋เสี่ยวเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงส่วนลึกของถ้ำ
ก้นถ้ำ ภายในรอยแยกของผนึกต้องห้าม ปราณวิญญาณบริสุทธิ์สุดขีด หนาแน่นดั่งของเหลว พวยพุ่งทะลักออกมา ห่อหุ้มจ้าวหลิงเสวี่ยไว้ก่อน
ร่างเซวียนหลิงวิญญาณตื่นขึ้นด้วยตนเอง โดยไม่ต้องอาศัยเคล็ดวิชาชี้นำ ปราณวิสุทธิ์มหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ทุกขุมขนและจุดชีพจรทั่วร่างของจ้าวหลิงเสวี่ย ประดุจลำธารร้อยสายไหลคืนสู่ทะเล
ผิวพรรณที่ใสกระจ่าง ปรากฏเส้นแสงวูบวาบ สิ่งตกค้างและมลทินในปราณที่สะสมในกายนานปี ถูกชะล้างและหลอมกลั่นอย่างรวดเร็ว
การฝึกตนของมนุษย์และเผ่าอสูร ล้วนต้องอาศัยปราณวิญญาณ และยิ่งบริสุทธิ์ยิ่งดี
ทว่า ปราณวิญญาณที่สะสมมาเป็นร้อยปีในชีพจรปราณนี้ ไม่เพียงบริสุทธิ์ ยังทรงพลังยิ่ง ความเข้มข้นสูงส่งกลายเป็นน้ำปราณวิญ ญาณ
น้ำใสเกินไร้ปลา ปราณบริสุทธิ์เกินไปก็ดูดซับไม่ได้