ยามจื่อเพิ่งผ่านไป เกิดฝนโปรยปรายที่สั้นมากระลอกหนึ่ง
ฝนสารทคราหนึ่ง หนาวเหน็บคราหนึ่ง หลังฝนพรำ สายลมเย็นพัดผ่านมหานที พัดพาผู้คนจนตัวสั่นเทา
ในห้องพักอันอบอุ่น เฉินหวยอันมิได้รู้สึกรับรู้ถึงความหนาวเย็นแม้แต่น้อย
เขาเทน้ำยาในถังไม้ที่อาบด้วยหญ้าโครงเสือออกจนหมด เริ่มต้มปรุงน้ำยาอาบตัวใหม่
“พรุ่งนี้ตอนเที่ยง ก็จะถึงแนวเขาต้วนหลงจี่แล้ว…”
เมื่อครู่เขาได้ทดสอบดู ด้วยแรงมือในตอนนี้ ผสานกับทักษะมือสกุลที่สืบทอดมา ไปเด็ดเถามังกรเกล็ดนั่น ไม่ถือว่าเป็นปัญหาแล้ว
แต่เพื่อความไม่ประมาท เขาตัดสินใจตีเหล็กขณะยังร้อนแรง ก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง
“เดิมนึกว่า การบำเพ็ญฝึกฝนนี่มันจะยากเย็นเพียงไหน เกือบถูกเจ้าหน้าที่ธงจ้าวผู้นั้นข่มขวัญไปเสียแล้ว นี่ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนี่!”
เฉินหวยอันต้มน้ำยาหญ้าดับชีพเสร็จแล้ว เทใส่ถังไม้
ตามคำของจ้าวเชอ ขั้นฝึกกระดูกนี้ ยังต้องล่อนจ้อนกลิ้งบนแผ่นตะปู แต่เฉินหวยอันกลัวเจ็บจริง ๆ ทั้งยังรู้สึกว่าวิธีทำร้ายตนเองเช่นนี้ช่างเกินเหตุไปสักหน่อย สู้ใช้น้ำยาอาบตัวโดยตรงจะปลอดภัยและสะดวกกว่า
“มาเถอะ เจ้าตัวเล็ก มาอาบน้ำกัน!”
“อะไรนะน่ารังเกียจ? เจ้าว่าใครน่ารังเกียจ? แล้วอีกอย่าง ถ้าเจ้ายังร้องเพลงอะไรนั่นที่ว่ารักการอาบน้ำอีกละก็ ข้าจะเฉือนเจ้าเป็นพันชิ้น ทุบกระดูกเจ้าให้แหลกละเอียด!”
“เจ้าตัวเล็ก สายตาเจ้าหมายความว่าอย่างไร? อยากให้ข้าร้องเพลงให้ฟังหรือไม่?”
“ข้าจะสอนเจ้าร้องเพลงเด็กครานี้!”
“กระต่ายน้อยน่ารัก เปิดประตูหน่อย…”
“พินาศเสียเถิด! ข้าเหนื่อยแล้ว!”
“ตูม!”
เฉินหวยอันอุ้มเด็กทารกหญิง กระโจนลงถังไม้ น้ำยากระเซ็นออกมาเปื้อนพื้นห้องด้านนอก พวยควันบางเบาลอยขึ้น