"ตงเสินหยา? ลายผีแบบนี้ใครเขียน? บ้าอะไรเนี่ย!"
ยามเช้า เฉินหวยอันเพิ่งตื่นขึ้น ก็เห็นกระบุงยาที่วางข้างเตียงถูกคว่ำ เขาคิดว่าเป็นฝีมือใครบางคนที่บุกเข้ามา จึงรีบตรวจสอบ "คลังสมบัติเล็ก" ของตนก่อน เมื่อพบว่าเงินตราไม่ขาดหายไป จึงวางใจเก็บกวาดกระบุงยา บนผ้าเช็ดเหงื่อที่เขาใช้ซับเหงื่อ เขากลับเห็นตัวอักษรคดเคี้ยวหลายแถว ความอัปลักษณ์ของลายมือนั้น ทำให้คนหัวเสีย เฉินหวยอันแทบอยากจะโยนทิ้งทันที
"ไม่ใช่สิ! ผ้าผืนนี้ข้าใช้มาสามสี่วันแล้ว แต่เดิมไม่มีตัวอักษรใด ๆ บนนั้นเลย!"
เฉินหวยอันใจสั่นสะท้าน พลางพินิจดูอีกครั้งอย่างละเอียด: "นี่ดูเหมือนเป็น 'เคล็ดฝึกปราณ' หรือว่าจะเป็นเคล็ดวิชาฝึกฝนอะไรสักอย่าง?"
"มันมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
"มาจากถ้ำในภูเขา หรือว่านิ้วทองใหม่สำแดงฤทธิ์อีกแล้ว?"
"สวรรค์ช่างโปรดข้านัก ถึงกับตามป้อนข้าวให้ถึงที่!"
เฉินหวยอันครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก็ไร้คำตอบ จึงเลิกคิดว่าเหตุใดเคล็ดฝึกปราณจึงมาปรากฏบนผ้าเช็ดเหงื่อ
ไม่ว่าอย่างไร ฝึกไปก่อนแล้วค่อยว่า!
"รวบรวมฟ้าดินเป็นหนึ่งเมล็ด มองตันเถียนเป็นเตาหลอม"
"นำลมปราณเข้าเหมือนเส้นไหม พันรังเป็นดักแด้ ดักแด้แตกออกกลายเป็นผีเสื้อ จึงได้หยั่งเห็นโจวเทียน"
"เส้นลมปราณเริ่นและตู้เป็นเส้นยืน เส้นลมปราณวิเศษแปดเป็นเส้นขวาง หลอมรวมร่างข่ายต้นกำเนิด"
นี่คือม้วนแรกของเคล็ดฝึกปราณ มหาวิถีปฐมฐาน อีกทั้งเป็นเคล็ดแห่งการฝึกลมปราณ
ตราบใดที่ฝึกจนเกิด "ลมปราณ" ได้ ก็นับว่าเริ่มเข้าประตูแล้ว ฉะนั้น การฝึกลมปราณคือรากฐานของการฝึกฝน ทั้งยังเป็นก้าวที่สำคัญที่สุด ในภายหน้าจะไปถึงขั้นใดได้ ก้าวแรกนี้ล้วนเป็นตัวกำหนดขีดจำกัดล่างสุด
เฉินหวยอันนั่งอยู่ในถังไม้ ข้างในเต็มไปด้วยมอสกรพ่นมังกร เมื่อครั้งอยู่ในแม่น้ำใต้พิภพ เฉินหวยอันเก็บมาได้มากมาย ส่วนที่ส่งให้หลินไป๋หยางเป็นเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้น
"เป็นไปไม่ได้!"
"มีเคล็ดฝึกปราณแล้ว แถมยังได้มอสกรพ่นมังกรช่วยเสริม น่าจะสัมผัส 'ลมปราณ' ได้สิ!"
เฉินหวยอันฝึกมาทั้งวัน กลับไม่รู้สึกถึง "ลมปราณ" ใด ๆ เลย