จากยอดเขาหลงเว่ยไปถึงเขาหลงเป้ย มีแอ่งที่ต่ำแห่งหนึ่ง ต้นหญ้าขึ้นรกชัฏ
"ทูตหน้าดำสองท่านถูกซุ่มโจมตีที่เขาหลงโส่วซาน บาดเจ็บล้มตายหนักหน่วง แต่อำเภอเฟิงหลิงก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรนัก!"
"พวกเรากำลังคนไม่พอ ยากจะทำภารกิจให้สำเร็จอย่างเปิดเผย!"
"ดังนั้น ต่อไปให้แยกย้ายกันกระจายกำลัง แทรกซึมเข้าไปในอำเภอเฟิงหลิง สืบหาเบาะแสของนักบุญในที่ลับ!"
ทูตหน้าเขียวระดับขั้นเข้าญาณของลัทธินอกรีตหลัวเทียน กำลังเอ่ยกับผู้ใต้บังคับบัญชาระดับขั้นเลือดกลั่นกว่าสิบคนด้วยเสียงต่ำ
"ท่านใต้เท้า อำเภอเฟิงหลิงตอนนี้ข่าวลือสะพัดไปทั้งเมือง หวาดกลัวกันไปหมด เข้า-ออกตรวจตราเข้มงวดเป็นพิเศษ!"
"ก่อนหน้านี้อาศัยการช่วยอำพรางของนายน้อยหกตระกูลหลี่ ยังส่งคนเข้าไปได้บ้าง ตอนนี้ด้วยวิธีการของพวกเรา ถ้าอยากเข้าเมืองโดยไร้ร่องรอย แสนยากยิ่งนัก!"
ผู้บำเพ็ญชั่วระดับขั้นเลือดกลั่นคนหนึ่งสีหน้าลำบากใจ
"อีกสามวัน พวกเจ้าไปรอที่ห้วยน้ำเน่า แควแม่น้ำชิงชวน นอกเมืองด้านใต้ของอำเภอเฟิงหลิง จะมีคนไปรับช่วงพวกเจ้าเอง!"
"จำไว้ การเข้าเมืองครั้งนี้ ทุ่มกำลังสืบหาเบาะแสของนักบุญ อย่าให้เกิดเรื่องอื่นนอกเหนือ หลังพบนักบุญแล้วค่อยว่ากัน!"
ทูตหน้าเขียวกล่าวจบ ทุกคนโค้งกายตอบรับ แล้วแยกย้ายจากไป
ครานั้นเอง เฉินหวยอันพาสองพี่น้องตระกูลหลี่เร่งฝีเท้าผ่านป่า เด็กทารกบนหลังอาจถูกกระแทกจนมึนงง หลับสนิท
เฉินหวยอันคอยสังเกตสัญลักษณ์ของลัทธินอกรีตหลัวเทียนตลอดเวลา เพียงแต่เขายิ่งเข้าใกล้จุดรวมพลของลัทธินอกรีตหลัวเทียนเข้าไปทุกที
ก่อนหน้านั้น ทูตหน้าเขียวยังบอกเฉินหวยอันโดยเฉพาะว่า ทิศตรงข้ามกับหัวลูกศรสัญลักษณ์ คือทิศทางที่จะไปรวมพล
"เป็นไปได้อย่างไร!" เฉินหวยอันหยุดฝีเท้าอีกครั้ง เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงลัทธินอกรีตหลัวเทียนที่อยู่ไกลออกไป
"ไม่ดีแล้ว ขั้นเข้าญาณ!" หลี่หมิงเซวียนสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย สีหน้าตึงเครียด
จ้าวเชอผู้คุ้มครองพวกเขาไปแล้ว ด้วยพลังที่พวกเขามีอยู่ตอนนี้ เผชิญกับขั้นเข้าญาณ มีแต่ตายสถานเดียว!
"พวกเราสามคนแยกหนีกันเถิด! ต่อให้เป็นขั้นเข้าญาณก็ไม่อาจจับพวกเราพร้อมกันสามคนได้ ถึงตอนนั้นก็แล้วแต่โชคแล้วแต่ฟ้า!" หลี่เหวยอี้เสนอ
"ตกลง!"