ยามวิกาลเงียบสงัด ลั่วอวิ๋นซวงนอนหลับอย่างสุขสบายในอ้อมกอดของเฉินหวยอัน เฉินหวยอันเองก็ค่อนข้างอ่อนล้า หนทางการบำเพ็ญต้องมีทั้งตึงและหย่อน เขาฝึกมาแล้วทั้งบ่าย ตัดสินใจพักคืนนี้ จึงหลับลงไปด้วย
พอถึงยามจื่อ ลั่วอวิ๋นซวงเหมือนฝันร้ายอะไรบางอย่าง สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
"เฮ้อ..."
"ผ่านมานานเพียงนี้ ยังฝันถึงเรื่องเหล่านั้นอีก หากไม่กำจัดพวกนอกลู่นอกทางหลัวเทียนแห่งจวนเซียนจงโจวให้หมดสิ้น เกรงว่าจะกลายเป็นมารใจของข้า!"
ลั่วอวิ๋นซวงถอนหายใจ หันไปมอง เฉินหวยอันกรนดังลั่น แถมไร้จังหวะ ฟังแล้วนางแทบจะกลั้นใจตาย
"ในเมื่อเสี่ยวลิ่วจื่อเปิดพลังจิตวิญญาณแล้ว ยังมีลายเทวะเกื้อหนุนอีก ยิ่งฝึกเร็วเท่าไร ขีดจำกัดในอนาคตก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น!"
"พรสวรรค์ของเขาไม่เลว ตอนนี้รากฐานก็ตีได้หนาแน่นพอควร บวกกับไหวพริบปฏิภาณเช่นนี้ ภายหน้าจะต้องเป็นแขนขาซ้ายขวาของข้าได้แน่ และเมื่อข้ากลับไปยังจวนเซียนจงโจว เกรงว่าผู้คนและสิ่งต่างๆ จะเปลี่ยนไปแล้ว ต้องหาคนสนิทขึ้นมาใหม่ เขาคือตัวเลือกอันดับหนึ่ง!"
ลั่วอวิ๋นซวงครุ่นคิด ดันแขนของเฉินหวยอันที่พาดบนร่างนางออก คลานไปยังขอบเตียง จุ่มหมึก เขียนลงบนกระดาษขาวอย่างตะกุกตะกัก
ยังคงเป็นเคล็ดฝึกปราณ ทว่าเป็นเคล็ดฝึกปราณม้วนที่สอง
ม้วนแรกปฐมบทแห่งมหามรรค เฉินหวยอันฝึกไปได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว
เคล็ดฝึกปราณนี้เดิมก็เป็นตำราผู้บำเพ็ญทั้งสายยุทธ์และสายเต๋าควบคู่ มีทั้งหมดสามม้วน
ม้วนที่สองคือการฝึกพลังจิตวิญญาณ คือคัมภีร์รอบกายทิพย์
ม้วนที่สามคือยุทธ์และเต๋าผสานเป็นหนึ่ง ตันเถียนเก็บปราณ จิตประภัสสรหล่อเลี้ยงจิต
ลั่วอวิ๋นซวงเขียนเพียงเนื้อหาม้วนที่สองลงบนกระดาษขาว หาใช่นางหวงวิชาไม่ แต่เพราะนางไม่อาจใช้พลังจิตวิญญาณชี้แนะเฉินหวยอันง่ายๆ หากฝึกผิดจะเกิดผลร้ายไม่สิ้นสุด ถึงขั้นฝึกจนเสียคนได้เลย นางทำได้เพียงค่อยเป็นค่อยไป หากระหว่างนี้พบปัญหา ก็จะได้หาทางแก้ไขทันท่วงที
หนึ่งธูปผ่านไป ลั่วอวิ๋นซวงเขียนเคล็ดวิชาและหัวใจการฝึก รวมถึงข้อควรระวังอย่างละเอียด เช็ดมือเล็กๆ แล้วคลานกลับเข้าไปในผ้าห่ม