ลมยามค่ำพัดโชย เฉินหวยอันนั่งอยู่ในเต็นท์ มือวางเบา ๆ บนร่างทารกหญิง พลังจิตวิญญาณกำลังเพาะปลูกหญ้าเช่อหยางในสวนวิญญาณ
"โสมมังกรดินออกมามากถึงเพียงนี้แล้ว?"
เฉินหวยอันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่กี่วันที่ไม่ได้ดูแล ก็มีหน่อใหม่ของโสมมังกรดินงอกออกมาเจ็ดแปดหน่อแล้ว ส่วนโสมมังกรดินหัวที่จับได้ตอนแรกนั้น ไม่ได้เติบโตต่อไป และพลังวิญญาณก็ยังไม่สลายไป
ในฐานะสมุนไพรวิญญาณระดับหนึ่ง ที่สามารถก่อเกิดสภาพวิญญาณขึ้นเล็กน้อย ใกล้เคียงกับสมุนไพรวิญญาณระดับสองอย่างไร้ขีดจำกัด ก็นับว่าถึงขีดสุดแล้ว เพราะสมุนไพรแต่ละชนิดล้วนมีขีดจำกัดของตน
"หากสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ สามารถย้ายไปปลูกข้างนอกได้ก็คงดี!"
เฉินหวยอันพึมพำกับตนเอง สมุนไพรทั่วไปหรือที่มีสภาพวิญญาณอยู่บ้างนั้น หลังจากปลูกในสวนวิญญาณแล้ว สามารถเพาะต้นกล้า และย้ายไปปลูกข้างนอกได้
แต่สมุนไพรวิญญาณที่แท้จริงเช่นนี้ กลับไม่สามารถเติบโตในที่ที่ไร้พลังจิตวิญญาณได้เลย เพียงแค่ปลูกไว้ข้างนอก ไม่นานพลังวิญญาณก็เริ่มสลาย
รดน้ำให้สมุนไพรวิญญาณในสวนวิญญาณรอบหนึ่งแล้ว เฉินหวยอันก็ไปดูที่ห้องหินสองห้อง ที่นั่นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ฝึกฝนอยู่ในห้องหินนานมาก หมุนเวียนลมปราณรอบใหญ่รอบเล็กเก้ารอบ แล้วยังฝึกแปดทิศสะท้านขุนเขา เคล็ดเต่าสวรรค์เกราะประจัญบาน และเคล็ดสดับเต่าอีกครั้งหนึ่ง
เมื่อลืมตาขึ้น ก็สว่างแล้ว
น้ำเต้าใส่น้ำนมว่างเปล่าแล้ว ไม่เห็นเงาของไป๋เสี่ยว
แม้ว่าทารกหญิงจะกินอาหารที่นิ่มกว่าได้บ้างแล้ว แต่ไม่ว่าจะให้อะไร นางก็เอาแต่หลับตาร้องไห้โฮใหญ่
เฉินหวยอันจนปัญญา จึงเริ่มมองหาแม่นมในค่าย
"แม่นมหรือ? คุณชายน้อยสกุลซุนพามาตั้งสี่ห้าคน หากพี่เฉินต้องการ ข้าจะไปหาเขาให้!"
เฉินหวยอันหาอยู่รอบใหญ่ สุดท้ายก็ถามหลี่เหวยอี้
ไม่นานก็พาแม่นมสองคนกลับมา
ช่างเป็นคนที่หน้าอกหน้าใจใหญ่โต สะโพกผาย ดูอวบอิ่มผิดปกติ
เฉินหวยอันส่งทารกหญิงให้แม่นม พอได้ดูดนม ทารกหญิงก็หยุดร้องทันที
เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก "ต้องขอบคุณน้องหลี่มากจริง ๆ !"
"เพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!"
"คุณชายน้อยสกุลซุน เหตุใดจึงพาแม่นมมามากมายเช่นนี้?"