“ตู้ม!”
ประตูห้องถูกคลื่นพลังรุนแรงซัดจนแตกกระจาย ชายชราผมขาวโพลนก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้องด้านข้าง
“เจ้านี่เอง!”
ชายชราเบิกตากว้างด้วยโทสะ กวาดตามองศพแห้งของหลี่เฉิงล่างที่อยู่บนพื้น แล้วมองเฉินหวยอันซึ่งยืนอยู่กลางห้อง
เขาถูกหลี่เฉิงล่างส่งไปที่ตระกูลหลิน ฉวยโอกาสคืนวันปีใหม่ที่องครักษ์เมืองในส่วนใหญ่ไปที่ลานกว้าง จวนสกุลหลินจึงคุมกันหละหลวม ให้เขาลอบเข้าไปในเรือนของหลินเชียนหลิวโดยตรง แล้วลักพาตัวนางมา
ชายชราเพิ่งกลับมารายงานผล ก็พบว่าหลี่เฉิงล่างตายด้วยน้ำมือของเฉินหวยอันเสียแล้ว
“อึก!”
เฉินหวยอันอมยาเม็ดหนึ่งไว้ในปากล่วงหน้า เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันก็จะกลืนลงไปทันที
ยาเม็ดนี้เดิมทีหลี่เฉิงล่างให้เขา ใช้ในการประลองปีใหม่เพื่อจัดการกับหลี่เหวยอี้ ต่อมาผ่านการหลอมใหม่ของตาเฒ่า ทำให้สามารถยกระดับพลังของเฉินหวยอันขึ้นสู่ขั้นเลือดกลั่นได้อย่างหักโหม โดยผลสะท้อนกลับอ่อนแรงลงมาก
“ใครส่งเจ้ามา! เหตุใดจึงมีคางคกนรก!”
ชายชราโกรธจัด แต่ยังไม่ลงมือทันที เพราะเขาเห็นคางคกนรกในมือของเฉินหวยอัน มีแต่คนของลัทธินอกรีตหลัวเทียนเท่านั้นที่ใช้วิธีเช่นนี้ ชายชรารู้ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เฉิงล่างกับลัทธินอกรีตหลัวเทียน และรู้ว่าคนของลัทธินอกรีตหลัวเทียนเป็นอย่างไรบ้าง
“หรือเขาจะเป็นคนของลัทธินอกรีตหลัวเทียนด้วย?” ชายชราคลางแคลงใจ
“ถูกต้อง! ข้าคือ...”
“ฟิ้ว!”
ระหว่างที่เฉินหวยอันพูด แขนขวาสั่นน้อย ๆ มีตะปูขนาดเท่าผลพุทราพุ่งออกจากแขนเสื้อ มันคือตะปูวิญญาณอำมหิตที่ตาเฒ่ามอบให้เขา สามารถทะลวงปราณคลุมกายได้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญยุทธ์ขั้นเข้าญาณก็ต้านยาก ทว่าของสิ่งนี้ไร้ผลโดยสิ้นเชิงต่อผู้บำเพ็ญเต๋า
“ฉึก!”
ชายชราเห็นตะปูวิญญาณอำมหิตก็รีบหลบหลีก แต่มันก็สายไปหนึ่งก้าว ตะปูวิญญาณอำมหิตนั้นปักเข้าจุดถันจงของเขาพอดี ปราณคลุมกายพลันสลาย ซวนเซและทรุดลงครึ่งเข่า
เฉินหวยอันไม่ลังเลแม้แต่น้อย
แปดทิศสะท้านขุนเขา ทลายขุนเขา!