ผ่านพ้นวันเซี่ยหยวนไป ยังเหลืออีกหนึ่งวันก็ถึงวันสารทแมลงตื่น อย่างที่ว่าไว้คือฤดูใบไม้ผลิยังคงหนาวเหน็บ สายลมเย็นในยามวสันต์นี้ทำร้ายผู้คนอย่างไร้สุ้มเสียง
เฉินหวยอันห่อกายทารกน้อยด้วยเสื้อดอกไม้เนื้อหนาหนักชั้นใหญ่ แล้วสวมรองเท้าผ้าฝ้ายปักลายดอกให้อีก
ทารกหญิงนั้นแข็งแรงกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก สามารถเดินได้ด้วยตนเองแล้ว แต่ก็เดินได้ไม่นานนัก
“เมื่อวานวันเซี่ยหยวน ไม่ได้พาเจ้าไปดูงานรื่นเริงสนุกสนานข้างนอก วันนี้แม้อากาศจะหนาวอยู่บ้าง แต่แสงตะวันก็กำลังดี ท่านพ่อจะพาเจ้าออกไปเดินเล่น!”
เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว เฉินหวยอันก็อุ้มทารกน้อยที่ผ่านการ "ตกแต่ง" มาอย่างประณีตบรรจง เตรียมที่จะก้าวเท้าออกไปข้างนอก
“เมื่อวานเพิ่งสั่งเสียเจ้าไป ให้หมั่นเพียรมากขึ้น อย่าได้มีความดีความชอบเพียงเล็กน้อย ก็หยิ่งผยองหลงตัวเอง แล้ววันนี้กลับเริ่มเกียจคร้านเสียแล้ว!”
เสียงทรงอำนาจกึกก้องดังขึ้นในสวนหลังบ้าน
“ศิษย์คารวะอาจารย์!”
“คำสอนของอาจารย์ ศิษย์จารึกไว้ในใจไม่เคยลืม แต่ท่านอาจารย์เคยกล่าวเอาไว้ว่า การบำเพ็ญก็ต้องมีหย่อนมีตึง ก่อนหน้านี้ศิษย์ปิดประตูฝึกฝนมาตลอด ตอนนี้เพิ่งจะบรรลุขั้น หากยังคงฝึกปรืออย่างหนักต่อไป เกรงว่าจิตใจจะไม่มั่นคง จึงคิดจะออกมาเห็นภาพทิวทัศน์ภายนอก!”
เฉินหวยอันรีบอธิบาย
“เคล็ดเต่าสวรรค์เกราะประจัญบานของเจ้า ฝึกไปถึงขั้นไหนแล้ว!”
“ด้วยการอาบยาและอาหารบำรุงที่ท่านอาจารย์ประทานให้ ฝึกปรือจนถึงขั้นสำเร็จน้อยแล้ว!”
เคล็ดเต่าสวรรค์เกราะประจัญบานนี้แบ่งเป็นขั้นสำเร็จน้อย, ขั้นสำเร็จใหญ่, ขั้นสมบูรณ์, ขั้นสมบูรณ์ใหญ่
เมื่อถึงขั้นสำเร็จน้อยก็สามารถเริ่มก่อตัวเกราะทมิฬเบื้องต้นได้ เมื่อถึงขั้นสำเร็จใหญ่จะสามารถฝึกเป็นชุดเกราะคลุมกายทมิฬได้
หลังจากนั้นก็จะเป็นกำแพงฟ้าปกคลุม สุดท้ายจึงจะฝึกเป็นอสูรเต่าทมิฬเกราะประจัญบาน ซึ่งก็คือขั้นสมบูรณ์ใหญ่!
“ขั้นสำเร็จน้อย? เจ้าก่อเกราะทมิฬได้แล้วหรือ?” จ้าวไป๋หู่เลิกคิ้วขึ้น