เมืองในของอำเภอเฟิงหลิงไม่ใหญ่เท่าใด เฉินหวยอันมาถึงเรือนของหลินเชียนหลิวแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่มาที่นี่ หน้าประตูมีขั้นบันไดหินเขียวห้าชั้น ประตูไม้ดำสองบานปิดสนิท เหนือกรอบประตูแขวนป้ายไม้หนานมู่จารึกว่า "กวีคณาสืบทอดตระกูล"
"ตึง ตึง ตึง!"
เฉินหวยอันถือห่วงสัมฤทธิ์บนประตู เคาะเบาๆ สามครั้ง
"กองบัญชาการปราบปราม กองเสือขาว ผู้บังคับกองธงน้อยเฉินอาหลิว ตามคำเชิญของคุณหนูใหญ่หลิน มาขอเข้าพบ!"
"อี๊ด!"
เสียงทุ้มดังขึ้น ประตูใหญ่ค่อยๆ เปิดออก ชายชราท่าทางกระฉับกระเฉงยืนอยู่ด้านหลังประตู
"คารวะท่านเฉินลิ่วเหยีย! ผู้เฒ่าผู้นี้เป็นพ่อบ้านจวน ตามคำสั่งนายหญิง มาให้การต้อนรับ ท่านลิ่วเชิญทางนี้!"
เฉินหวยอันพยักหน้า ตามชายชราเข้าไปในลานบ้าน
ลานปูด้วยอิฐเขียวเป็นรูปกากบาท ขนาบข้างด้วยระเบียงทางเดินที่มีเสาไม้ไห่เหมยสิบสองต้น ฐานเสาแกะสลักลายเมฆา มองเห็นลายมังกรเหินหงส์ร่ายรำรางๆ
ในลานมีผู้รับใช้ไม่มากนัก ดูเงียบเหงา
ห้องโถงใหญ่มีฉากกั้นทำจากหินอ่อนกรอบไม้จื่อถาน
ด้านหลังฉากกั้นมีโต๊ะโป๊ยก่ายล้อมด้วยเก้าอี้พนักโค้ง ผ้าหุ้มเบาะหลังและเบาะรองนั่งผ้าแพรเขียวซีดจนเป็นสีขาวเทา
แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องหน้าต่างตาราง กระทบฝุ่นลอย เกิดเป็นลำแสงดุจเสาแห่งโชค
หลินเชียนหลิวสวมอาภรณ์แพรพื้นเรียบ นั่งที่ตำแหน่งเจ้าบ้าน จิบชาหอม
ชายชราพาเฉินหวยอันมาส่งที่ประตูแล้วรีบถอยออกไป
"กองบัญชาการปราบปราม กองเสือขาว ผู้บังคับกองธงน้อยเฉินอาหลิว คารวะคุณหนูใหญ่หลิน!"
"ที่นี่ไม่มีบุคคลภายนอก คุณชายหกน้อยไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่ง!"
"คุณหนูใหญ่หลินข้าพเจ้าเกรงไม่กล้ารับ ขอเรียกขานข้าว่าอาหลิวเถิด!"
แม้สถานะจะต่างจากเดิมมาก แต่เฉินหวยอันยังคงยึดถือหลักการทำตัวต่ำตม
แท้จริงแล้วอำเภอเฟิงหลิงเป็นที่น้ำลึก ไม่รู้ว่าเวลาใดจะไปล่วงเกินคุณชายของตระกูลใดเข้า หากถูกเล่นงานเข้าจริงก็เป็นเรื่องลำบาก
แม้เบื้องหลังจะมีจ้าวไป๋หู่เป็นที่พึ่ง คุ้มกันอาวุธตรงหน้าได้ แต่ยากป้องกันศรลับได้ เว้นแต่จะมีกำลังเท่าจ้าวไป๋หู่ นั่นแหละจึงไม่ต้องระวังสีหน้าใคร อยากทำอะไรก็ทำ
"ช่วงนี้คุณชายหกน้อยคงงานยุ่งมาก?"