อำเภอเฟิงหลิง หอเฟิงเยว่ ชั้นสอง ห้องส่วนตัว
“น่าเสียดายจริง ชิงเฟิงกับหมิงเยว่เข้าไปในเมืองในแล้ว ถ้าสองนางอยู่ที่นี่ จะเรียกมาร้องเพลงให้ฟังสักบทก็ยังดี!”
“พวกนางเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของหอเฟิงเยว่ เสียงเพลงนั้นช่าง…”
จ้าวเชอดื่มสุราอึกหนึ่ง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง คล้ายกำลังหวนรำลึก มุมปากเผยรอยยิ้มน้อย ๆ
หอคณิกาสี่แห่งในอำเภอเฟิงหลิงล้วนมีเอกลักษณ์ หอคัดหอมทางตะวันตกของเมืองคือแหล่งหาความสำราญทางกามอย่างแท้จริง สตรีที่นั่นอ่อนช้อยงดงาม เชี่ยวชาญกลเม็ดสารพัด
หอเฟิงเยว่ทางเหนือของเมืองเป็นสถานที่ขับร้องและฟังดนตรี สตรีที่นี่ล้วนขายศิลป์ไม่ขายกาย หากผู้ใดหมายปอง อยากเชยชมวาสนา ก็ต้องทุ่มเงินก้อนโตไถ่ตัวนางออกไป
ในเวลานี้ เฉินหวยอันไม่มีแก่ใจสนใจสิ่งเหล่านี้ เขาไม่ใช่บุตรหลานของสี่ตระกูลใหญ่ เวลานี้ลำดับใจทั้งหมดทุ่มให้การฝึกฝนบำเพ็ญเพียร จะมีความปรารถนาอันไร้แก่นสารเช่นนั้นได้อย่างไร
“เจ้าช่างทำลายบรรยากาศนัก มาหอนางโลมยังจะหอบลูกสาวมาด้วย!” จ้าวเชอชำเลืองมองเด็กทารกที่เฉินหวยอันแบกไว้บนหลัง
“นางยังเล็กเกินไป ทิ้งไว้ที่บ้านไม่วางใจ!”
ในกระบุงยา ลั่วอวิ๋นซวงจ้องเขม็งไปที่จ้าวเชออย่างดุร้าย
“เสี่ยวลิ่วจื่อในภายภาคหน้าจะต้องพึ่งพาตนเองได้ เกรียงไกรสะเทือนทิศ หากปล่อยให้เจ้าทำเสียคน ถูกสุราราคีสตรีทรัพย์และชื่อเสียงครอบงำจิตใจ ข้าจะขุดหลุมฝังบรรพบุรุษของเจ้าขึ้นมาเฆี่ยนศพ!”
ลั่วอวิ๋นซวงในอดีตชาติเพียงเคยได้ยินสถานที่สกปรกเช่นนี้ ไม่เคยย่างกรายมาเลย เมื่อมองดูโดยละเอียด ก็มิได้มีอะไรพิเศษ
“มา ดื่มสุรา การที่ข้าสามารถทะลวงถึงขั้นเข้าญาณ เจ้ามีส่วนใหญ่หลวง!”
“หากมิใช่ท่านสหายจ้าวมีพรสวรรค์เป็นเลิศ ต่อให้มีสมุนไพรมากกว่านี้ ก็ไร้ประโยชน์!”
“ที่นี่ไม่มีบุคคลภายนอก ไม่จำต้องกล่าวเกรงใจเหล่านี้!” จ้าวเชอรินสุราให้เฉินหวยอันหนึ่งถ้วย
หากปราศจากเถามังกรเกล็ดสองท่อนที่เฉินหวยอันให้ จ้าวเชอคงต้องบำเพ็ญอย่างขมขื่นอีกนับสิบปี
“ว่าแต่ เจ้าจะเข้าร่วมการประลองปีใหม่หรือไม่?”
“อืม ท่านอาจารย์ให้ข้าไปเข้าร่วม!” เฉินหวยอันพยักหน้า
“ได้ยินว่า การประลองปีใหม่ครานี้ ไม่ธรรมดา อีกสี่กองธง ล้วนอัดอั้นกำลังเต็มที่!”