ถนนหย่งชาง หน้าเรือนพักของเฉินหวยอัน มีผู้คนยืนอยู่เจ็ดแปดคน ในนั้นมีบางส่วนคล้ายคนแบกหาม สั่นเทิ้มอยู่ในลมหนาว
“นายท่านเฉินผู้บังคับกองธงน้อย คงไม่กลับกองบัญชาการปราบปรามหรอกกระมัง?”
หัวซานหลางเหลือบมองประตูใหญ่ที่ปิดสนิท ก่อนหน้านี้เขาใช้สมุนไพรที่เฉินหวยอันให้มาแช่กาย ร่างกายก็แข็งแกร่งขึ้นมาก แต่ตั้งแต่เฉินหวยอันจากเรือนร้อยสมุนไพรไป การอาบยาของพวกเขาก็หยุดลง แม้แต่อาหารการกินยังตกต่ำถึงขีดสุด แทบทุกวันข้าวยังไม่อิ่มท้อง
ความจริงแล้ว สภาพของพวกเขาดีกว่าคนเก็บยาทั่วไปมาก อย่างน้อยก็มีที่อยู่ที่อบอุ่น แต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ แตกต่างกันเกินไปนัก ห้าคนในทีมเก็บยา ไม่มีผู้ใดไม่คิดถึงเฉินหวยอัน
ครานี้ หลินเชียนหลิวมีคำสั่ง ให้คัดคนสามคนออกจากทีมเก็บยา มาอยู่ใต้บัญชาของเฉินหวยอัน ในที่สุดผู้ที่ถูกเลือกคือกัวต้าชวน หัวซานหลาง และอูโยว ดังนั้นพวกเขาจึงตามคนที่นำเงินมา มายังหน้าเรือนพักของเฉินหวยอัน
“ก่อนออกเดินทาง เจ้าสำนักกำชับเป็นพิเศษ ให้นำเงินพวกนี้ มาส่งถึงเรือนพักของนายท่านเฉินผู้บังคับกองธงน้อย!” กัวต้าชวนส่ายศีรษะ เพียงแต่พวกเขารออยู่ที่นี่เกือบชั่วยาม ก็ยังไม่เห็นเงาของเฉินหวยอัน
“ก็ไม่รู้ต่อไปภายหน้า นายท่านเฉินผู้บังคับกองธงน้อยจะจัดการพวกเราอย่างไร……” อูโยวกล่าวเสียงเบา
“ตอนอยู่เรือนร้อยสมุนไพร นายท่านเฉินผู้บังคับกองธงน้อยปฏิบัติต่อพวกเราไม่เลวเลย ข้าคิดว่าคงไม่แย่เกินไป!” หัวซานหลางคาดเดา
“แต่คนเราย่อมเปลี่ยนไปได้ ก่อนหน้านี้เขาเป็นหัวหน้าเฉินแห่งทีมเก็บยา ถึงตำแหน่งจะสูงกว่าพวกเรา แต่ก็เป็นคนเก็บยาคนหนึ่ง ป่านนี้เป็นนายท่านเฉินผู้บังคับกองธงน้อยแห่งกองบัญชาการปราบปราม เป็นผู้สูงส่ง ที่ให้พวกเราแหงนมอง!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บำเพ็ญ ล้วนต้องใช้เงินทองกองพูน……” อูโยวกล่าวด้วยความเป็นห่วง
กัวต้าชวนและหัวซานหลางที่แต่เดิมอารมณ์ดี พอฟังคำวิเคราะห์ของอูโยว ความกระตือรือร้นที่พลุ่งพล่านก็ดิ่งลงเหวในพริบตา
ตำแหน่งที่นั่ง กำหนดท่าทีในการกระทำ พวกเขาตระหนักขึ้นมาทันทีว่า เฉินหวยอันก้าวไปถึงความสูงที่เกินเอื้อมแล้ว