ยามพลบค่ำใกล้เข้ามา เฉินหวยอันนำคนงานขนของสองสามคน หามเตาหลอมยาและหีบใหญ่สามใบกลับมายังกองบัญชาการปราบปราม
เนื่องจากกองบัญชาการปราบปรามไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าไป พวกคนงานจึงได้แต่วางสิ่งของไว้ที่หน้าประตู เฉินหวยอันจ่ายเงินให้แล้วจัดการขนย้ายเตาหลอมและหีบเหล่านั้นไปยังที่พักด้วยตนเอง
ใช้เวลาทั้งวันเพียงวันเดียว เฉินหวยอันก็เก็บเกี่ยวได้อย่างเต็มที่ เงินสดแท่งห้าพันตำลึง ร้านขายยาหนึ่งร้าน และยังสืบหาข่าวคราวของอาจารย์แม่ได้ อย่างน้อยก็รู้ว่าอาจารย์แม่ยังมีชีวิตอยู่
“คุณชายหกน้อย อาหารเย็นเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว!”
เหล่าเปียวเคาะประตูอยู่ด้านนอกสองสามครั้ง พลางเอ่ยปากบอก
“ดี ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”
เฉินหวยอันยัดหีบเงินทั้งสามใบไว้ใต้เตียง อุ้มทารกหญิงน้อยลงมาชั้นล่าง ตามหลังเหล่าเปียวไปยังห้องด้านในของเรือนหลัง ศิษย์พี่ใหญ่ยังคงเตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะเช่นเคย
“ท่านอาจารย์บอกว่า อาหารเหล่านี้ล้วนเป็นของบำรุงกำลังอย่างดี มีประโยชน์ต่อร่างกาย ข้าเองก็กินไม่หมด ลุงเปียวกินด้วยกันเถิด!”
“คุณชายหกน้อย ร่างกายของชายชราผู้นี้ก็เหมือนไหดินเผาที่ก้นรั่ว เทของดีลงไปเท่าไรก็เก็บไว้ไม่อยู่ กลับจะเป็นการเสียของเปล่า ๆ! อีกอย่าง เหล่าเปียวกินอาหารมาแล้ว!”
เมื่อเห็นเหล่าเปียวปฏิเสธอย่างสุภาพ เฉินหวยอันก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก
เขาตั้งแต่เช้าจรดบัดนี้ไม่ได้กินอะไรเลย ก็ตั้งใจเก็บท้องไว้กับอาหารมื้อนี้เต็มโต๊ะ เพราะนี่ล้วนเป็นเงินที่ตัวเองจ่ายไป กินน้อยแม้แต่คำเดียวก็ถือว่าขาดทุนย่อยยับ
“ลุงเปียว ข้ากินช้า ถ้าท่านมีธุระก็ไปทำก่อนเถิด หากไม่มีธุระอะไร ก็นั่งพักเหนื่อยอยู่ที่นี่เถิด!”
เมื่อเห็นลุงเปียวยืนอยู่ข้าง ๆ เฉินหวยอันกลับรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย
“ฟ้ามืดค่ำลงแล้ว ก็ไม่มีอะไรแล้ว! คุณชายหกน้อย ให้ข้าช่วยดูแลเด็กหญิงสักครู่เถิด จะได้ไม่ต้องวุ่นวายตอนกินข้าว”
“ก็ดี!”
เฉินหวยอันส่งทารกหญิงให้เหล่าเปียว เหล่าเปียวนำน้ำนมสัตว์ที่เตรียมไว้สำหรับทารกออกมา แล้วนั่งลงข้าง ๆ ป้อนนมให้นาง
“อาหารพวกนี้รสชาติดีจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรบ้าง?”
เฉินหวยอันกินอาหารพลางลองเชิงถามออกไป